فناوری جداسازی کربن چهار

جداسازی کربن چهار: فرآیندی که در آن فراورده کربن چهار به اجزای تک‌ترکیبی تقسیم می‌شود. ترکیب فراورده‌های استخراج شده از کربن چهار پیچیده است، نقاط جوش آن‌ها نزدیک به هم است و حالت ترکیب مشترک دارند؛ بنابراین با روش‌های معمول تقطیر، نمی‌توان محصولاتی با خلوص بالا به دست آورد. برای جداسازی آن‌ها، باید از روش‌های تقطیر با استفاده از حلال‌ها و روش‌های شیمیایی استفاده کرد. روش‌های استخراج و تقطیر برای جداسازی دوالکن‌ها از فراورده‌های کربن چهار شامل روش فرمالدئید، روش اتیلن‌گلیکول، روش V-متیلپیرولیدین و روش دی‌متیلفتالات است. روش‌های جداسازی ایزوبوتن عبارتند از: روش استخراج با سولفوریک اسید، که در آن مخلوط ایزوبوتن و بوتان ابتدا به الکل ترتیاری تبدیل شده و سپس از طریق هیدرولیز به ایزوبوتن درمی‌آید؛ روش هیدرولیز کاتالیزی، روش هیدرولیز ایزوبوتن، روش جداسازی ایزوبوتن از طریق اترسازی، روش جداسازی ایزوبوتن از طریق ایزومریزاسیون، روش جداسازی ایزوبوتن از طریق پلیمریزاسیون، و روش جداسازی از طریق جذب با الیاف مولکولی. فراکسیون کربن چهارمی که دی‌بوتیلن و ایزوبوتیلن از آن استخراج شده‌اند، می‌تواند با روش‌های تقطیر و تقطیر استخراجی برای جداسازی همچنان ایزوبوتیلن، ۱-پنتن، بوتان و سایر مواد مورد نظر استفاده شود.