سخنرانی درباره سیستم مدیریت ایمنی و بهداشت شغلی ۰۱

Thread Content

آخرین بار، این پست توسط slll611 در تاریخ ۲۰۱۶-۱۲-۲۲ ساعت ۰۹:۵۳ ویرایش شد. مدل مدرن مدیریت ایمنی تولید، یعنی سیستم مدیریت ایمنی و سلامت شغلی، مدلی از مدیریت ایمنی است که در اواخر دهه ۸۰ قرن بیستم در سطح جهانی مطرح شد. این یک سیستم مدیریت علمی سیستماتیک، برنامه‌ریزی‌شده و دارای خودکنترلی و خودسازماندهی بالا است. هسته اصلی آن، الزام شرکت‌ها به استفاده از مدل‌های مدرن مدیریتی است. تمام فعالیت‌های تولیدی، از جمله مدیریت ایمنی تولید، را به شکل علمی، استاندارد و مؤثر انجام داد؛ سیستم‌های خودکنترلی برای ایمنی تولید را تقویت کرد؛ وضعیت مدیریت ایمنی تولید را به طور مداوم بهبود بخشید و ریسک‌های مربوط به ایمنی و سلامت شغلی را کاهش داد تا بدین ترتیب از وقوع حوادث و کنترل خطرات شغلی جلوگیری شود. اجرای این سیستم مدیریتی در کشورمان، به پیاده‌سازی بهتر اصل «امنیت در اولویت، پیشگیری محور» در فرآیندهای تولید ایمن کمک می‌کند. در سال‌های اخیر، کشورهای توسعه‌یافته مدام تلاش کرده‌اند تا موضوعات مرتبط با استانداردهای کاری را در چارچوب سیستم جهانی تجارت گنجانند و مسائل مربوط به ایمنی کار را با تجارت بین‌المللی پیوند دهند؛ این امر منجر به ایجاد موانع تجاری غیرتعرفه‌ای در عمل شده است. کشور ما پس از پیوستن به سازمان تجارت جهانی با مشکلات جدید بسیاری روبرو شده است که شامل چالش‌های سختی در زمینه رعایت استانداردهای ایمنی و سلامت شغلی تعیین‌شده توسط سازمان بین‌المللی کار نیز می‌باشد. کشور ما یک کشور در حال توسعه است؛ به دلایلی مانند پایه اقتصادی و سطح فناوری، شکافی نسبت به کشورهای توسعه‌یافته وجود دارد. رسیدن به سطح ایمنی کاری مشابه کشورهای توسعه‌یافته در مدت زمان کوتاهی دشوار است؛ بنابراین، ایمنی کاری می‌تواند به عنوان یک عامل پتانسیلی برای محدود کردن مشارکت شرکت‌های کشور ما در رقابت‌های بازار جهانی در نظر گرفته شود. در چنین شرایطی، ما باید الگوهای سنتی گذشته در زمینه مدیریت ایمنی تولید را تغییر دهیم و یک سیستم مدیریت ایمنی و سلامت شغلی منطبق بر استانداردهای بین‌المللی ایجاد کنیم؛ تا به تدریج به مدیریت مدرن، استاندارد و علمی دست یابیم، وضعیت ایمنی تولید را به طور اساسی بهبود بخشیم، و به شرکت‌ها کمک کنیم تا در رقابت‌های بازار داخلی و بین‌المللی مزیت و مجوز ورود به بازار را کسب کنند. در سال‌های اخیر، اگرچه وضعیت ایمنی تولید در کشورمان به سمت ثبات رفته است، اما حوادث منجر به آسیب و کشته شدن همچنان رخ می‌دهد و حزب و دولت و تمامی لایه‌های جامعه به طور جدی به آن توجه دارند. ***اشاره شد: «مسئولیت سنگین‌تر از کوه تایشان است، خطرات پنهان خطرناک‌تر از آتش آشکار هستند، و پیشگیری بهتر از مقابله با فجایع است.» ”****همچنین، مقامات مسئول در دولت نیز بارها تأکید کرده‌اند که باید هم ریشه‌های مشکلات و هم علائم آن‌ها را درمان کرد و از رویکردی جامع برای مدیریت این مسائل استفاده کرد؛ همچنین باید فعالیت‌های مربوط به ایمنی کار در چارچوب قوانین و مقررات منظم قرار گیرد. تشویق و کمک به شرکت‌ها برای ایجاد سیستم‌های مدیریت ایمنی و سلامت شغلی، و همچنین ایجاد مکانیسم‌های خودکنترلی برای ایمنی تولید در شرکت‌های مدرن، راهکاری بنیادین برای ارتقای ایمنی تولید در کشور ما است. در ژوئن سال ۲۰۰۱، در جلسه شماره ۲۸۱ هیئت مدیره سازمان بین‌المللی کار، «راهنمای سیستم‌های مدیریت ایمنی و بهداشت شغلی» (ILO-OHSH2001) تصویب و منتشر شد؛ این راهنما پایه‌ای محکم، انعطاف‌پذیر و منطقی برای اجرای این فعالیت‌ها در کشورهای مختلف جهان فراهم کرده است. **اداره نظارت بر ایمنی تولید، بر اساس فعالیت‌های پیشین خود و با استناد به محتوای مربوطه در این راهنما، «دستورالعمل‌های مربوط به سیستم مدیریت ایمنی و سلامت شغلی» و «استانداردهای بازرسی سیستم مدیریت ایمنی و سلامت شغلی» را تدوین کرد و در ماه دسامبر سال ۲۰۰۱، آن‌ها را از طریق اعلامیه‌های کمیسیون اقتصاد و تجارت منتشر نمود. هدف از این کار، تشریح چارچوب سیستم مدیریت ایمنی و سلامت شغلی در کشور، مشخص کردن جایگاه رهبری اداره نظارت بر ایمنی تولید به عنوان نهاد مسئول مدیریت کلی ایمنی تولید در این زمینه، و همچنین تعیین وظایف و اصول کمیته راهنمای گواهی‌دهی سیستم مدیریت ایمنی و سلامت شغلی بود. اجرای سیستم مدیریت ایمنی و بهداشت شغلی، **یک اقدام مهم در زمینه نظارت و مدیریت ایمن تولید است؛ همچنین راهکاری عملی برای اجرای مسئولیت‌های شغلی تمام کارکنان، از جمله مدیران، محسوب می‌شود. این امر قطعاً نقش مهمی در پیشبرد فرآیندهای علمی، استانداردسازی و قانونمندسازی نظارت و مدیریت ایمن تولید در کشورمان خواهد داشت.**