به ردپای سال‌ها می‌اندیشم، چرا با این سختی مانده‌ام؟

Thread Content

باشینگ گان‌جو؛ در برابر باران شبانه‌ی مداوم که روی رودخانه و آسمان می‌بارد. دوره: سلسله سونگ؛ نویسنده: لیو یونگ. متن اصلی: در برابر باران شبانه‌ی مداوم که روی رودخانه و آسمان می‌بارد، پاییز تمیز و زلال می‌شود. باد یخبندان سرد و تند می‌وزد، رودخانه‌ها و دریاچه‌ها خلوت و سرد‌اند، نور غروب بر برج می‌تابد. همه‌جا رنگ‌ها محو شده و زیبایی‌ها کاهش یافته؛ به تدریج، زیبایی‌های طبیعت از بین م تنها آب رود یانگتسه، بی‌صدا به سوی شرق می‌جریان است. دلم نمی‌آید به ارتفاعات و دوردست‌ها بروم؛ زادگاهم در دوردست است و تمایل به بازگشت، کنترل‌ناپذیر است. به ردپای سال‌ها می‌اندیشم، چرا با این سختی مانده‌ام؟ به معشوقه می‌اندیشم، از برج آرایش نگاه می‌کنم؛ چندین بار، قایق بازگشت را در افق اشتباه گرفتم. می‌خواهی بدانی که من، در کنار نرده، چقدر غمگین هستم! بازگشت به وطن دشوار است؛ انسان‌های قدیم به دلیل مشکلات حمل‌ونقل، نمی‌توانستند به زادگاه خود بازگردند. امروزه هرچند حمل‌ونقل آسان شده، احتمالاً هنوز هم افرادی وجود دارند که در اندوه فرو رفته‌اند~