موضوع هفتگی ۱۰.۱۱.۲۹، قسمت پنجم: تأثیر میزان چگالی پیش‌بینی‌شده در فرآیند تقطیر متانول بر سیستم چیست؟

اهمیت پیش‌آگهی بالاست؛ ممکن است آب بیش از حد اضافه شود و مصرف انرژی زیاد باشد； همچنین ممکن است کنترل دمای تخلیه برج پیش‌پردازشی بیش از حد باشد و مقدار زیادی متان هدر رود.

اگر اهمیت پیش‌آگهی کم باشد، ممکن است اجزای سبک به خوبی حذف نشده باشند

نسبت چگالی بالا به سادگی به معنای افزایش مقدار آب است؛ زیرا چگالی متانول کم است. نسبت چگالی بالا برای استخراج متانول خالص مفید است، اما باعث هدررفت بخار می‌شود. در مقابل، نسبت چگالی پایین باعث کاهش تفاوت دمای جوش بین محصولات حاصل از فرآیند تقطیر می‌شود و این امر برای استخراج عناصر خالص مطلوب نیست. همچنین، این موضوع تأثیر زیادی بر تفاوت دمایی در شرایط فشار دارد و باعث کاهش آن می‌شود که این امر فرآیند تقطیر را دشوارتر می‌کند. نسبت پیش‌بینی منطقی، محدوده‌ای در حدود ۰٫۹ را نشان می‌دهد؛ امروزه بسیاری از تولیدکنندگان، میزان آب موجود در محصول را به صورت مستقیم اندازه‌گیری می‌کنند تا پیش‌بینی دقیق‌تری داشته باشند. در شرایطی که فرآیند تقطیر پایدار باشد و کیفیت محصول تضمین شود، اگر این نسبت کمتر باشد، مصرف انرژی برای هر واحد محصول کاهش می‌یابد و هیچ ضرری ندارد؛ البته سختی عملیات نیز افزایش می‌یابد. البته، اگر این نسبت بیش از حد باشد، برای فرآیند تقطیر نیز خوب نیست؛ زیرا باعث می‌شود تنظیم دما به آهستگی انجام شود. محدوده منطقی، نتیجه تجربیات گران‌قیمت بسیاری از تولیدکنندگان است؛ اگر این نسبت بیش از حد یا کمتر از حد باشد، عملیات روز به روز دشوارتر خواهد شد و این وضعیت پایدار نخواهد بود

ضریب چگالی معمولاً با میزان آب مرتبط است و تأثیر چندانی بر کیفیت متانول خالص ندارد؛ رابطه‌ای چندانی بین آن‌ها وجود ندارد.

می‌خواهم نظر خودم را درباره اهمیت پیش‌آگهی با شما در میان بگذارم: ۱. اطلاعات قبلی نشان می‌دهد که میزان پیش‌آگهی باید بین ۰.۸۳ تا ۰.۸۶ باشد و مقدار آب اضافه‌شده نباید بیشتر از ۲۰٪ از مقدار مواد ورودی باشد. اکنون کیفیت الکل‌های خام بسیار بهتر از گذشته شده است، بنابراین همه می‌توانند رویکردهای قدیمی را کنار بگذارند و نوآوری کنند؛ می‌توان آن را تا ۰٫۸۲ کاهش داد. ۲. فواید کاهش درصد پیش‌آگهی چیست؟ همه می‌دانند که می‌توان میزان استفاده از بخار را کاهش داد؛ همچنین می‌توان بار توربین‌ها را کم کرد، و بار تجهیزات انتقال نیز کاهش یابد (که منجر به صرفه‌جویی در مصرف برق می‌شود). علاوه بر این، میزان آب شوری که باید اضافه شود نیز کاهش می‌یابد. در سیستم‌هایی با ظرفیت ۲۰۰ هزار، می‌توان هر ساعت ۱ تن آب شوری کم کرد؛ هزینه هر تن آب بین ۶ تا ۱۰ یوان است؛ خودتان محاسبه کنید که چقدر می‌توان صرفه‌جویی کرد. ۳. به ندرت اتفاق می‌افتد که کاهش مقدار آب استخراج، بر کیفیت محصول تأثیر بگذارد؛ بنابراین می‌توانید با خیال راحت مقدار آن را کم کنید.

در شرایط عادی، بهتر است آب بیشتری اضافه کرد؛ چون در صورت کم بودن آب، ممکن است محصول مطابق استانداردها نباشد. البته این روش باعث هدررفت بیشتر بخار و منابع آبی می‌شود. اما زیاد بودن، نتیجه‌ای معکوس دارد. اگر حلالیت محصول در آب خوب نباشد، معمولاً باید مقدار آب تصفیه‌شده را کمی افزایش داد

میزان رطوبت پیش‌بینی‌شده محصول ما تنها حدود هشت درصد است، بنابراین قطعاً هیچ مشکلی در کیفیت محصول وجود ندارد. آن پیش‌بینی‌های مربوط به پیامدها، همگی روش‌های قدیمی و منسوخی هستند.

نکته دیگر این است که می‌توان میزان تخلیه مایعات باقی‌مانده را کاهش داد و در نتیجه هزینه‌های پردازش فاضلاب را کم کرد.

۱. می‌خواهم سؤال کنم: اگر ضریب پیش‌بینی کم شود و به ۰٫۸۲ برسد، دمای مخزن توربین تحت فشار چقدر خواهد بود؟ آیا مایع باقی‌مانده مطابق استانداردهاست و میزان متان در آن کمتر از ۰٫۱٪ است؟ دمای توربین تحت فشار چگونه کنترل می‌شود؟
۲. همچنین می‌خواهم بدانم آیا جدولی وجود دارد که ضرایب پیش‌بینی را در بازه ۰٫۸۴ تا ۰٫۸۷ نشان دهد و همچنین جدولی برای مقایسه میزان متان و آب، و فرمول‌های محاسباتی مربوط به آن‌ها. لطفاً در اختیارم قرار دهید. متشکرم.

حالا پیش‌آگهی همه کمتر شده، درسته؟ به عنوان مثال، در کارخانه ما، اگر بار استخراج با فشار بالا ۶۰ متر مکعب باشد، مقدار آب اضافه حدود ۲.۳ متر مکعب خواهد بود؛ دقیقاً چقدر خواهد بود را نمی‌دانم چون این کار را انجام نداده‌ام، اما تخمین می‌زنم بیشتر از ۰.۸۲ نخواهد بود! میزان آب حدود ۰.۱ است، محصولات برج دو و سه هیچ مشکلی ندارند! به نظر من، میزان آب حاصل از تصفیه نمک را می‌توان کاهش داد؛ اما تولیدکنندگان در مقاطع پایین‌دست، الزاماتی نسبت به اجزای سبک دارند و جرأت نمی‌کنند کاهش بیشتری ایجاد کنند