Thread Content
ย้อนรอยคดี นายจางเป็นพนักงานของสาขาหนึ่งของบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่ง ในเดือนพฤศจิกายน ปี 2013 ขณะที่นายจางไปหาเพื่อนที่สาขาอื่น ก็เกิดการโต้เถียงกับพนักงานของสาขานั้นชื่อนายเฟิง ระหว่างการดึงดันกันนั้น นายจางถูกนายเฟิงทำร้ายจนตาซ้ายบาดเจ็บ สถานีตำรวจในพื้นที่ระบุไว้ในบันทึกการสอบสวนว่า “ทั้งสองฝ่ายมีข้อพิพาทกันเนื่องจากเหตุผลส่วนตัว” หลังจากนั้น นายจางได้ยื่นคำขอเพื่อให้มีการรับรองว่าเป็นอุบัติเหตุที่เกิดจากการทำงานต่อหน่วยงานด้านประกันสังคมในท้องถิ่น หลังจากที่หน่วยงานดังกล่าวได้ทำการตรวจสอบแล้ว ก็ได้มีคำสั่งไม่รับรองว่านายจางเป็นผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจากการทำงาน ตามบทบัญญัติมาตรา 14 ข้อ (3) แห่ง “ข้อบังคับเกี่ยวกับการประกันอุบัติเหตุจากการทำงาน” นายจางไม่พอใจ จึงยื่นฟ้องต่อศาลปกครองในท้องถิ่น หลังจากที่ศาลได้พิจารณาคดีแล้ว ก็ยังคงรักษาคำตัดสินของหน่วยงานด้านประกันสังคมที่ไม่ยอมรับว่านายจางเป็นผู้บาดเจ็บจากการทำงานไว้เช่นเดิม การวิเคราะห์กรณีศึกษา ตามมาตรา 14 ข้อ (3) แห่ง “พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานจากอุบัติเหตุในที่ทำงาน” ระบุไว้ว่า “ในกรณีที่ลูกจ้างได้รับบาดเจ็บหรือเกิดอุบัติเหตุขณะปฏิบัติหน้าที่ในเวลาทำงานและในสถานที่ทำงาน ก็ถือว่าเป็นอุบัติเหตุจากการทำงาน” ประเด็นสำคัญในคดีนี้คือ จะพิจารณาได้อย่างไรว่าพนักงานได้รับบาดเจ็บจากการปฏิบัติหน้าที่ในช่วงเวลาทำงานและในสถานที่ทำงานหรือไม่ จากบันทึกการสอบสวนของตำรวจเกี่ยวกับนายจางและนายเฟิง พยานหลักฐานต่างๆ เช่น คำให้การของพยาน และข้อตกลงในการยุติคดี สามารถยืนยันได้ว่า แม้ว่านายจางจะมีปัญหากับนายเฟิงในช่วงเวลาทำงานจนได้รับบาดเจ็บ แต่บาดเจ็บดังกล่าวไม่มีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับหน้าที่การงานของเขา ดังนั้นจึงไม่ควรถือว่าเป็นอุบัติเหตุในที่ทำงาน สรุปได้ว่า การที่หน่วยงานด้านประกันสังคมในท้องถิ่นตัดสินใจไม่รับรองว่าจางเป็นผู้ประสบอุบัติเหตุจากการทำงานนั้น เป็นการดำเนินการที่สอดคล้องกับกฎหมาย
วิเคราะห์ได้ยอดเยี่ยม น่าเรียนรู้ สะสมไว้เลย