ไข่หอย

Thread Content

ตอนที่ฉันกำลังจะเขียนอะไรสักอย่างเกี่ยวกับนิยายที่มีบรรยากาศมืดหม่นเล่มนี้ ฉันเงยหน้าขึ้นมา แล้วก็เห็นว่ามีหิมะปลิวอยู่นอกหน้าต่าง. แต่มันไม่ใช่หิมะในอุดมคติของฉันเลย หิมะที่ควรจะปลิวไสวอย่างช้าๆ และสามารถปกคลุมความมืดมิดทั้งหมดได้ หิมะนี้มีลักษณะเป็นเม็ดเล็กๆ คล้ายกับฝุ่นที่มีสีเปลี่ยนไป ทำให้บรรยากาศดูหดหู่เหมือนในวันที่มีลมแรงและฝนตกหนัก. แต่ในชั่วขณะนี้ ฉันรู้สึกขอบคุณหิมะที่ตกลงมาอย่างกะทันหันจริงๆ เพราะมันช่วยให้ฉันหลุดพ้นออกมาจากเรื่องราวในหนังสือเล่มนี้ได้. สามารถลืมไปชั่วคราวได้ ลืมสิ่งที่ไม่ดีๆ ลืมภาพต่างๆ ที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตาย และลืมภาพของ “คนตะปูหมายเลข 317” ผู้ซึ่งมีรอยยิ้มบนใบหน้า แม้จะอยู่นอกเหนือเรื่องของชีวิตและความตายก็ตาม. ไม่อยาก หรือพูดตามตรงคือกลัวที่จะนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ในหนังสือนั้น ฉันต้องการอ่านหนังสือที่มีภาษาที่ชัดเจนและมีสไตล์ที่สดใสบ้าง. ชีวิตของหลี่เจียซีนั้นถือเป็นโศกนาฏกรรมจริงๆ แต่สาเหตุก็มาจากการที่เธอขยายความเจ็บปวดของตัวเองออกไปอย่างไม่มีขีดจำกัด จนกระทั่งสาเหตุแห่งความเจ็บปวดนั้นกลับไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย แต่เธอกลับพยายามมุ่งหน้าไปหาสาเหตุนั้นอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น บางที การปล่อยวางความกังวลในใจทั้งหมดไป อาจเป็นทางออกให้รอดพ้นจากหายนะบางอย่างได้! ฉันต้องการให้จิตใจสงบลงสักหน่อย อยากไปกลิ้งตัวในหิมะบ้าง...