محیط زیست در صنعت شیمیایی زغال‌سنگ، به دلیل پیروزی پیمانکاران با قیمت‌های پایین، نابود

Thread Content

ویرانی محیط زیست در صنعت شیمیایی زغال‌سنگ به دلیل پیروزی پیمانکاران با قیمت‌های پایین/ نویسنده/ منبع: تاریخ: ۰۹-۱۲-۲۰۱۶؛ تعداد کلیک‌ها: ۶۰. در ۱۰ سال گذشته، خبرهای منفی زیادی درباره تأثیرات منفی این صنعت بر محیط زیست در کشور ما منتشر شده است. پروژه‌های صنعت کک‌سازی نیز به طور مکرر در گزارش‌های مختلف ادارات حفاظت از محیط زیست ذکر می‌شوند. تخلیه فاضلاب‌های غیرقانونی، آلودگی ناشی از فاضلاب‌های پرنمک، میزان بالای انتشار دی‌اکسید کربن، و آلودگی هوا که مستقیماً بر زندگی ساکنان اطراف تأثیر می‌گذارد… مشکلات مختلف مربوط به محیط زیست بی‌وقفه در حال افزایش هستند. خبرنگاران در مصاحبه‌های اخیر متوجه شدند که هنگام صحبت درباره این مسائل، چه تولیدکنندگان، چه شرکت‌های زیست‌محیطی و چه کارشناسان حوزه، همگی انگشت اتهام را به سمت برنده شدن با قیمت پایین نشانه می‌گذارند. 　　برنده شدن با قیمت پایین، در اصل روشی برای ارزیابی پیشنهادات محسوب می‌شود که عادلانه، منصفانه، شفاف و آشکار است. طبق ماده ۴۱ «قانون مناقصات جمهوری خلق چین»، پیشنهاد پیروز در مناقصه باید «بتواند الزامات اساسی مستندات مناقصه را برآورده کند و همچنین کمترین قیمت را داشته باشد…» اما در فرآیند مناقصات پروژه‌های مربوط به صنعت شیمیایی زغال‌سنگ و حفاظت از محیط زیست، پیروزی با قیمت پایین به یک قاعده ضمنی تبدیل شده است که باعث «مرگ همکاران، خستگی خود فرد و ضرر رساندن به مالک پروژه» می‌شود. 　　پس، چگونه چنین وضعیتی به وجود آمده است؟ سرمایه‌گذاری‌های عظیم قابل تحمل نیستند، بنابراین شرکت‌های تولیدی مجبورند در هر جا که می‌توانند، هزینه‌ها را کاهش دهند. بنا بر اطلاعات خبرنگار، قوانین پنهان مربوط به برنده شدن در مناقصات با قیمت‌های پایین برای پروژه‌های زیست‌محیطی در صنعت کیمیاوی زغال‌سنگ، ریشه در همان ابتدای شکل‌گیری این صنعت دارد. صنعت شیمی زغال‌سنگ تنها در دوره «بازنشانی دوازدهم» پیشرفت‌های چشمگیری از نظر مهندسی کسب کرد؛ در آن زمان، برای پساب‌ها، گازهای زائد و پسماندهای صنعت شیمی زغال‌سنگ، هیچ فناوری تصفیه‌ای قابل استفاده وجود نداشت. به‌ویژه در زمینه تصفیه فاضلاب، به دلیل ترکیب پیچیده مواد و الزامات مربوط به تخلیه نزدیک به صفر، این موضوع یک چالش بزرگ است. 　　طبق الزامات وزارت محیط زیست، پروژه‌های صنعت کک‌شویی باید به سطح خروجی صفر برسند. برای دستیابی اساسی به این هدف، سرمایه‌گذاری در زمینه حفاظت از محیط زیست باید حداقل ۵ تا ۸ درصد از کل سرمایه‌گذاری پروژه را تشکیل دهد؛ در این میان، سرمایه‌گذاری در زمینه تصفیه آب، حتی حدود ۳۰ درصد از کل سرمایه‌گذاری‌های مربوط به حفاظت از محیط زیست را به خود اختصاص می‌دهد. سرمایه‌گذاری‌های عظیم، برای بسیاری از واحدهای تولیدی غیرقابل تحمل است و آن‌ها مجبورند در هر جا که می‌توانند، هزینه‌ها را کاهش دهند. 　　“وقتی وارد پروژه‌های شیمیایی زغال‌سنگ شدیم، هیچ سابقه‌ای از کاربرد فناوری‌های تصفیه آب برای دستیابی به صفر پسماند وجود نداشت؛ ما اصلاً نمی‌دانستیم که فاضلاب حاصل از فرآیندهای شیمیایی زغال‌سنگ چقدر دشوار برای تصفیه است. سرمایه‌گذاری در این پروژه از قبل بسیار بالاست؛ بنابراین برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها، تنها راه، کاهش قیمت تجهیزات فناورانه زیست‌محیطی است. ”یک مدیر شرکت که خواست نامش فاش نشود، گفت. این، ذهنیت رایج صاحبان صنعت زغال‌سنگ در دوران اولیه بود. 　　حتی اگر مشخص باشد که فناوری خوبی وجود دارد، شرکت‌های مناقصه‌گیر نیز آن را کنار می‌گذارند. در مناقصه پیمانکاری کلی EPC برای پروژه صفر تخلیه زباله‌های شیمیایی در صنعت زغال‌سنگ شرکت شین‌هوا نینگ، پیشنهادات شرکت‌های داخلی حدود ۳۰۰ میلیون یوان بود، در حالی که پیشنهادات شرکت جنرال الکتریک آمریکا و شرکت ولوآ فرانسه در حدود ۸۰۰ میلیون یوان بود. در نهایت، اولین مناقصه لغو شد. در بازار تصفیه آب صنایع زغال‌سنگی چین که رقابت در آن بر اساس قیمت پایین است، شرکت‌های خارجی فعال در زمینه محیط‌زیست، هرچند به فناوری خود اعتماد دارند، مجبورند ناامیدانه به این وضعیت نگاه کنند. 　　تحت اصل «هرچه می‌شود صرفه‌جویی کرد» در واحدهای تولیدی، صنعت شیمی زغال‌سنگ از همان ابتدا در رقابتی بی‌رحمانه برای کاهش قیمت‌ها گرفتار شد. علاوه بر این، برخی از تولیدکنندگان تمایلی به سرمایه‌گذاری ندارند و مستقیماً شرکت‌های زیست‌محیطی را مجبور می‌کنند که هزینه‌ها را پیش‌پرداخت کنند. 　　به عنوان مثال، در سند مناقصه یک پروژه برای تصفیه عمیق فاضلاب و استفاده مجدد از آن، به وضوح ذکر شده است که پروژه با روش سرمایه‌گذاری اولیه توسط طرف دوم اجرا خواهد شد؛ پس از تکمیل پروژه و رسیدن آن به استانداردهای لازم، آزمایش‌های عملکردی به مدت ۷۲ ساعت انجام خواهد شد و سپس دوره ارزیابی عملکردی یک ساله آغاز می‌شود. تنها در صورتی که تمام شاخص‌های مربوطه در طول سال مطلوب باشند، مبلغ پروژه در سه سال به طرف دوم پرداخت خواهد شد. این بدان معناست که شرکت‌های زیست‌محیطی که در نهایت پیمان را به دست می‌آورند، باید تمام ریسک‌ها را بپذیرند و حدود یکصد میلیون یوان سرمایه‌گذاری کنند تا بتوانند پروژه را در اختیار داشته باشند. 　　“از نظر واقعیت‌های موجود، هنگام مناقصه توسط شرکت‌های تولیدکننده، قیمت‌ها اغلب بسیار پایین است؛ اما هرچه ساخت و ساز ادامه یابد، هزینه‌ها نیز بیشتر می‌شود. بنابراین، برنده شدن در مناقصات با قیمت پایین، واقعاً به معنای صرفه‌جویی در هزینه‌ها نیست. ”هان هونگ‌جون، استاد دانشگاه فناوری هاربین، می‌گوید: «ما اغلب می‌گوییم که این کار به معنای صرفه‌جویی در پولی است که برای ورزش و پیشگیری از بیماری‌ها لازم است؛ اما در نهایت، پس از ساخت آن، هزینه‌های درمان بیماری‌ها بیشتر خواهد شد.» ” 　　بنا بر اطلاعات خبرنگار، در مراحل بعدی پروژه تولید گاز طبیعی از زغال‌سنگ در منطقه داتانگ که، سرمایه‌گذاری حدود ۲ میلیارد یوان برای فرآیندهای تصفیه آب اضافه شد. “چیزهایی که هنگام طراحی برای کاهش هزینه کنار گذاشته شده بودند، در نهایت باید دوباره جبران شوند. پروژه‌های محیط‌زیستی اینگونه از طریق تغییرات مداوم به پایان می‌رسند و گاهی هزینه‌های این تغییرات می‌تواند به اندازه قیمت برنده شدن در مناقصه باشد. ”یک منبع آگاه فاش کرد. 　　حتی با افزایش سرمایه‌گذاری‌های گسترده، پروژه تولید گاز طبیعی از زغال‌سنگ در داتانگ که‌چی همچنان با هزینه‌های تصفیه آب به میزان ۷ یوان بر تن روبرو است. بر اساس تحلیل کارشناسان، هزینه کلی تصفیه فاضلاب حدود ۴ یوان برای هر تن آب است. با توجه به میزان آبی که یک پروژه صنعتی مبتنی بر زغال‌سنگ روزانه تصفیه می‌کند، پیروز شدن در مناقصات با قیمت پایین، تنها با توجه به سرمایه‌گذاری و بدون در نظر گرفتن هزینه‌های عملیاتی بعدی، اقدامی غیرمطلوب است. 　　یانگ چوان‌وو، معاون رئیس شرکت گروه مهندسی شیمیایی چین، به رفتارهای صرفه‌جویانه شرکت‌های تولیدی در زمینه هزینه‌ها این‌گونه ارزیابی کرده است: «اکنون استانداردهای انتشار آلاینده‌ها بالاتر رفته است؛ برخلاف روش‌های پردازش ساده قبلی، برای رسیدن به این استانداردهای جدید، هزینه‌های مربوط به پردازش فاضلاب توسط شرکت‌ها نیز باید افزایش یابد.» با این حال، چه شرکت‌های دولتی و چه خصوصی، همگی فقط سود کوتاه‌مدت را در اولویت قرار می‌دهند. ” 　　چندین سال تلاش برای تنظیمات لازم بی‌نتیجه ماند و در نهایت شرکت‌های زیست‌محیطی مجبور به ترک کار شدند. تحت فشار شرکت‌هایی که مناقصه را برگزار می‌کردند، شرکت‌های زیست‌محیطی مجبور شدند کار را ادامه دهند. 　　“حفاظت از محیط زیست در صنعت کک‌سازی، توسط همان افراد مربوطه خراب می‌شود. ”یک مدیر ارشد یک شرکت زیست‌محیطی با ناامیدی گفت. “تمایل برای دستیابی به نتایج مثبت، نقطه شروع تمام شرکت‌های زیست‌محیطی است و در عین حال نقطه ضعف آن‌ها نیز محسوب می‌شود. برای ایجاد موقعیت در یک بازار در حال رشد، رقابت با قیمت‌های پایین مسیری سریع است. ”و بسیاری از شرکت‌های زیست‌محیطی برای عبور از این مسیر، از فناوری‌های نابالغ استفاده می‌کنند. فرآیندهای تصفیه آب در صنعت کک‌شویی شامل فناوری‌های بسیاری است، مانند غشاهای نفوذپذیر و الکترودیالیز؛ امروزه هیچ‌کدام از این فناوری‌ها کاملاً بالغ نشده‌اند. و خروجی صفر، به معنای خروجی صفر در کل سیستم است؛ یعنی از مرحله کوره گازسازی تا پردازش نهایی پسماندهای جامد، این سیستم شامل ۶ تا ۷ رشته تخصصی می‌شود. در حال حاضر، هیچ شرکت زیست‌محیطی‌ای نمی‌تواند کل این سیستم را ایجاد کند؛ برای این کار، نیاز به همکاری چندین شرکت وجود دارد. “در حال حاضر، هیچ فناوری خاص و کارآمد برای تصفیه آب در صنعت کک‌سازی وجود ندارد؛ اکثر شرکت‌های مرتبط با حفاظت از محیط زیست، تنها از ترکیب فناوری‌های موجود استفاده می‌کنند. ”هان هونگ‌جون گفت. 　　“تکه‌تکه بودن فناوری و سطح پایین یکپارچگی، مشکلات رایجی هستند. پدیده‌هایی مانند عدم سازگاری بین فناوری‌های هر واحد، دشواری در اتصال مؤثر آن‌ها و سطح پایین یکپارچگی، به طور فراوانی دیده می‌شود. ” شو یان‌هوا، رئیس دانشکده محیط زیست دانشگاه صنعتی نانجینگ، گفت. 　　در واقع، شرکت‌های صنایع کک‌شیمیایی نیز با چنین مشکلاتی روبرو شده‌اند: پس از اتمام ساخت توسط شرکت‌های مربوط به حفاظت از محیط زیست، آن‌ها سعی کردند سیستم را در طی ۳ سال تنظیم کنند، اما موفق نشدند؛ در نهایت، پول باقی‌مانده را نپذیرفتند و فرار کردند. 　　علاوه بر این، از آنجایی که شرکت‌های زیست‌محیطی که با قیمت پایین پیمانکاری را به دست می‌آورند، مجبورند ساخت پروژه‌ها را با منابع مالی محدود انجام دهند، جای تعجب نیست که مشکلاتی مانند کاهش کیفیت کار و جایگزینی مواد با کیفیت پایین با مواد با کیفیت بالاتر رخ دهد. بنا بر اطلاعات خبرنگار، برخی از شرکت‌های زیست‌محیطی از تجهیزات زیرآبی نامرغوب استفاده می‌کنند؛ هر بار که این تجهیزات دچار اختلال می‌شوند، لازم است کل آب موجود در آن‌ها تخلیه شود، که این امر باعث خسارات چشمگیری به شرکت‌های تولیدکننده می‌شود. 　　یکی از کارکنان یک شرکت تولید روغن از زغال‌سنگ افشا کرد که در گذشته مجموعه‌ای از شیرهای فشاری با قیمت پایین خریداری شده بودند، اما مشخص شد که اصلاً نمی‌توانند استانداردهای لازم برای استفاده در پروژه‌های صنایع شیمیایی زغال‌سنگ را برآورده کنند؛ لذا پس از کشف این موضوع، مجبور به تعویض آن‌ها شدند. استفاده از چنین محصولات ناکیفیتی، خطرات امنیتی عظیمی به همراه خواهد داشت. 　　بنا بر گفته‌های افراد فعال در این حوزه، پیروزی پیمانکاران با قیمت‌های پایین در مناقصات مربوط به پروژه‌های حذف گوگرد نیز عواقب جدی داشته است: رنگ‌های ضدخوردگی مورد استفاده برای تجهیزات ضدخوردگی، در حالی که باید ۳ لایه می‌بود، تنها ۲ لایه زده شد؛ فولاد مورد استفاده نیز به جای فولاد ضدزنگ با کیفیت بالا و وارداتی، با فولاد معمولی داخلی جایگزین شد؛ همچنین لایه‌های سپری شونده بر روی تجهیزات، در حالی که باید ۴ لایه می‌بود، در طراحی تنها ۳ لایه داشتند… این امر باعث شد که بسیاری از تأسیسات حذف گوگرد، مدت کوتاهی پس از راه‌اندازی، نتوانند به درستی کار کنند. حتی تأسیسات گازگیری که به سختی کار می‌کنند نیز از مشکلاتی مانند رسوب گچ، خوردگی شدید تجهیزات و کاهش بازدهی در امان نمی‌مانند. 　　“اکثر شرکت‌هایی که پروژه‌ها را با قیمت پایین می‌پذیرند، تنها به منافع فوری خود توجه دارند؛ انتخاب‌های فردی که گویی اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسند، در واقع به سلامت کلی این صنعت آسیب می‌زنند. علاوه بر این، چنین الگوی کسب‌وکاری باعث می‌شود شرکت‌ها توانایی توسعه محصولات و نوآوری در فرآیندهای تولید را از دست بدهند؛ در نتیجه، مسیر رشد آن‌ها هر لحظه باریک‌تر می‌شود و در نهایت به یک بن‌بست ختم می‌گردد. ”جیانگ هونگفنگ، مشاور ارشد گروه مشاوره و آموزشی بیجینگ تیانچی، گفت. 　　کارشناسان پیشنهاد می‌کنند که سیستم ارزیابی صداقت ایجاد شود و فهرست سیاه به طور دوره‌ای منتشر گردد؛ پس از یک دوره از درگیری‌های بی‌پایان، حوزه حفاظت از محیط زیست در صنعت کک‌سازی، هر دو طرف را آسیب‌زده کرده است. 　　به دلیل عملکرد نامطلوب در زمینه حفاظت از محیط زیست، بسیاری از واحدهای تولیدی مجبورند به طور منفعل با مشکلاتی که در فرآیند تولید پیش می‌آید، کنار بیایند. می‌گویند که فاضلاب با صفر تخلیه همراه است، اما روش‌های دقیق پردازش و مقصد استفاده مجدد از آن مشخص نیست. به دلیل عدم وجود روش‌های مؤثر برای نظارت و کنترل، ارزیابی کارایی واقعی تصفیه فاضلاب در شرکت‌ها، نرخ استفاده مجدد از آب، و میزان مصرف آب برای هر واحد محصول، دشوار است. 　　اما شرکت‌های زیست‌محیطی «هنگام پیشنهاد قیمت، تصمیم می‌گیرند؛ هنگام امضای قرارداد، قول می‌دهند؛ و وقتی نتوانستند کار را انجام دهند، فرار می‌کنند.» ”تعداد کسانی که واقعاً می‌توانند نمونه‌های مشخصی ارائه دهند، بسیار کم است. 　　نکته‌ی قابل تحسین این است که در میان این وضعیت آشفته، شرکت‌هایی نیز وجود دارند که توانسته‌اند از این هرج و مرج در امان بمانند؛ شرکت «چونگمهی اوردوس انرژی و صنایع شیمیایی»، در پروژه‌ی توکو، به عنوان اولین شرکت در کشور، موفق شده است که تمام فاضلاب‌ها را مجدداً مورد استفاده قرار دهد و هیچ آلاینده‌ای تولید نکند. سرمایه‌گذاری واقعی پروژه در مرحله اول، برای تولید سالانه ۱ میلیون تن آمونیا سنتزی و ۱.۷۵ میلیون تن اوره، ۹.۳۲ میلیارد یوان بوده است. این شرکت، برای پردازش فاضلاب‌هایی با ترکیبات پیچیده، یک سیستم پردازش کامل ایجاد کرده است؛ مبلغ ۱٫۴۸ میلیارد یوان در این زمینه هزینه شده که معادل ۱۵٫۸ درصد از کل سرمایه‌گذاری‌های انجام شده است. این پروژه می‌تواند هر ساعت حدود ۱۰۳۰ تن فاضلاب را پردازش کند؛ در سال، ۴٫۷۰۲ میلیون تن از فاضلاب‌ها بازیافت می‌شود و نرخ بازیافت فاضلاب به ۹۸٪ می‌رسد. و به نظر می‌رسد که سرمایه‌گذاری گسترده در مراحل اولیه، منجر به بازدهی در مراحل بعدی شده است. با استفاده از این سیستم‌های زیست‌محیطی، این شرکت می‌تواند در هر سال، حدود ۵ میلیون یوان در یکی از کارخانه‌های خود صرفه‌جویی کند. برخی از فعالان این حوزه نتیجه گرفته‌اند که تنها با سرمایه‌گذاری در زمینه حفاظت از محیط زیست، می‌توان به بازدهی بیشتری دست یافت. یکی از صاحبان کسب‌وکار گفت: «در خارج از کشور، هیچ راهی برای انجام فعالیت‌های زیست‌محیطی با قیمت پایین وجود ندارد؛ شرکت‌های خارجی معتقدند که انجام فعالیت‌های زیست‌محیطی باید با قیمت بالایی انجام شود.» ” 　　در برابر مثال‌های مثبت و منفی، کارشناسان صنعت نیز دیدگاه‌های خود را درباره فعالیت‌های زیست‌محیطی در صنعت شیمی زغال‌سنگ ارائه کرده‌اند. 　　“به نظر من، خود پیروزی در مناقصات با قیمت پایین اشکالی ندارد؛ مشکل اینجاست که در فرآیند اجرای این روش، اقدامات لازم همراه آن وجود ندارد. ”وانگ هونگ‌های، رئیس شرکت مشاوره طراحی مهندسی «جوشین جوهنگ» در پکن، پیشنهاد کرد که در مرحله مناقصه، تعریف دقیقی از پروژه وجود داشته باشد. صاحب پروژه باید پیش از مناقصه، طرح‌های مربوطه و محدودیت‌های لازم را از پیش آماده کند؛ سپس بر اساس شرایط تعیین‌شده، مناقصه عمومی برگزار شود و در نهایت، پیشنهاد با کمترین قیمت پذیرفته شود. به این ترتیب، حداقل تضمین می‌شود که شرکت برنده قادر به اتمام این پروژه باشد. 　　ژو شنگفنگ، رئیس بخش حفاظت از محیط زیست در شرکت مادر چاینا ناتیونال اویل، پیشنهاد کرد که پیشنهادات و مشخصات مربوط به واحدهای تولیدی باید کاملاً واضح و مشخص باشد. “قاعده‌ای که شرکت CNOOC در زمینه حفاظت از محیط زیست به کار می‌برد، الگوی ساخت-داشتن-عملیات (BOO) است؛ در فرآیند مناقصه، استانداردهای مربوط به آلاینده‌های تولید شده و میزان آن‌ها مشخص می‌شود، روش‌های فنی نیز توسط پیمانکاران تعیین می‌گردد و هزینه‌ها نیز توسط همان پیمانکاران پرداخت می‌شود؛ در نتیجه، کسی که کمترین قیمت را پیشنهاد دهد، برنده مناقصه خواهد شد. اگر نتوانیم استانداردهای انتشار را مشخص کنیم، مستقیماً بهترین فناوری‌های ۱۰ شرکت برتر جهان را خریداری خواهیم کرد. ”ژو شنگفنگ همچنین پیشنهاد کرد که وزارت محیط زیست باید یک سیستم ارزیابی فناوری‌های مربوط به حفاظت از محیط زیست ایجاد کند، راهنمایی‌های فنی را به طور دوره‌ای به‌روزرسانی نماید و فضایی علمی برای بحث‌های منصفانه فراهم کند؛ همچنین، انجمن‌های صنفی باید سیستمی برای ارزیابی صداقت شرکت‌ها ایجاد کنند، فهرست سیاه را به طور دوره‌ای منتشر نمایند تا رقابت منصفانه تضمین شود. 　　یانگ چوان‌وو پیشنهاد کرد که باید از همان منبع مشکل را مهار کرد و بازرسی‌های لازم برای حفاظت از محیط زیست انجام شود. اگر شرکت‌ها معیارهای زیست‌محیطی را پاس نکنند، به هیچ وجه نباید اجازه فعالیت به آن‌ها داده شود تا این راه بسته شود. در غیر این صورت، وقتی کارخانه شروع به تولید کرد، متوقف کردن آن دشوار خواهد بود؛ حتی اگر میزان آلاینده‌های تولیدی کارخانه مطابق استانداردها نباشد، باز هم مجبوریم به فعالیت آن ادامه دهیم. بنابراین، برای اطمینان از رعایت استانداردهای زیست‌محیطی، لازم است که شرکت‌ها در مرحله طراحی و ساخت، هزینه‌های لازم را برای حفاظت از محیط زیست صرف کنند؛ به این ترتیب، کنترل آلاینده‌ها در مراحل بعدی آسان‌تر خواهد بود. روشی که در آن ابتدا ساخت و ساز انجام می‌شود و در صورت عدم رسیدن به استانداردها، سپس تغییرات و بهبودهایی اعمال می‌گردد، در واقع باعث افزایش چشمگیر هزینه‌های شرکت می‌شود. 　　هان هونگ‌جون، به عنوان یک کارشناس حوزه، به شرکت‌ها یادآوری می‌کند که هنگام ارزیابی پیشنهادات در فرآیند مناقصه، باید به عوامل فنی توجه بیشتری شود. در فرآیند ارزیابی پیشنهادات، لازم است تعادلی بین جنبه‌های فنی و قیمتی برقرار شود؛ یعنی با قیمتی منطقی، بهترین فناوری‌ها انتخاب گردند. این همان رویکرد صحیح برای کسب پیروزی با قیمت پایین است: پیروزی با قیمت منطقی و در عین حال با توجه به کیفیت فناوری. 　　ژو تونگ، رئیس شرکت فناوری‌های زیست‌محیطی لیوهه تیانرونگ، استفاده از روش پیشنهاد قیمت استاندارد برای برنده شدن در مناقصات را توصیه می‌کند؛ یعنی صاحب پروژه از طریق یک سازمان مشاوره‌ای ثالث، مجموعه‌ای از ارزیابی‌ها روی پروژه انجام می‌دهد تا هزینه ساخت پروژه‌ای که با الزامات صاحب پروژه و قیمت‌های بازار فعلی همخوانی داشته باشد، مشخص شود. در نهایت، پیشنهادی که نزدیک‌ترین قیمت به قیمت پایه باشد، برنده مناقصه می‌شود. این روش مناقصه، همزمان با تضمین کیفیت ساخت پروژه‌ها، سود شرکت‌های زیست‌محیطی را نیز تأمین می‌کند. 　　خوشبختانه، با افزایش آگاهی در زمینه حفاظت از محیط زیست، شرکت‌های بیشتری در صنعت کیمیایی زغال‌سنگ نیز تمایل پیدا کرده‌اند تا در این زمینه راه درست را دنبال کرده و سرمایه‌های چشمگیری در آن سرمایه‌گذاری کنند. ما شین‌یوان، مدیر کل خرید گروه تیان‌یه در شینجیانگ، گفت که هر بار که اسناد مناقصه توسط این گروه منتشر می‌شود، در آن‌ها به وضوح ذکر شده است که «برنده شدن مناقصه بر اساس کمترین قیمت نیست». او گفت: الزامات اصلی ما نسبت به تأمین‌کنندگان، قیمت مناسب و خدمات با کیفیت است؛ زیرا این امر برای تضمین فعالیت‌های منظم و سازمان‌یافته شرکت در آینده ضروری است. 　　به نظر می‌رسد برقراری نظم مجدد در صنعت زیست‌محیطی شیمی زغال‌سنگ، که به دلیل قیمت‌های پایین در حال نابودی است، کاری بسیار دشوار و طولانی‌مدت باشد.