سال نهم سردرگمی، چرخه سرنوشت

Thread Content

اخیراً گیج شده‌ام، امیدوارم کسی راهنمایی‌ام کند! من در سال ۰۷ از دانشگاه فارغ‌التحصیل شدم و وارد یک شرکت بزرگ دولتی در زمینه پتروشیمی شدم. در واقع، هنگام فارغ‌التحصیلی از دانشگاه چیز زیادی یاد نگرفته بودم و مفهوم خاصی از رشته‌ام نداشتم. در ابتدا به یک کارخانه تقسیم شدم؛ می‌دانستم که تازه‌وارد هستم، پس بهتر بود هیچ چیز را نگران نکنم و فقط سخت کار کنم. این‌گونه چهار یا پنج سال کار کردم. در سال ۲۰۱۱ به عنوان مهندس ارشد منصوب شدم. در آن زمان فکر کردم که در سطح مدیریت فنی کارخانه، همه افراد با تجربه هستند و قطعاً شانسی برای من وجود ندارد. دو یا سه سال دیگر کار کردم تا به عنوان رئیس گروه منصوب شوم، و بعد دوباره باید شیفت‌های کاری را عوض می‌کردم؟ علاوه بر این، با تولد فرزندم، من هم خواستم محیط کارم را عوض کنم؛ سپس از طریق رقابت داخلی، به پست برنامه‌ریزی در بخش فناوری تولید شرکت رسیدم. بیش از سه سال نیز در این پست کار کردم. تا پایان سال ۲۰۱۵، فعالیت‌های مربوط به تولید LNG در شرکت گسترش یافت و چون من قبلاً در زمینه تولید LNG کار کرده بودم، مدیران پیشنهاد دادند که من به درجه مهندسی ارتقا یابم. در آن زمان احساس می‌کردم که مسیر آینده‌ام روشن است؛ اما تنها یک سال بعد، در سال ۲۰۱۶، شرکت‌های دولتی درون خودشان ادغام شدند و شرکت ما نیز توسط یک شرکت بزرگتر خریداری شد. تمام بخش‌های اداری لغو شدند و من دوباره به کارخانه تولید LNGی که قبلاً در آن کار می‌کردم، فرستاده شدم. تمام پست‌ها دوباره ایجاد شدند و از ۷ یا ۸ پست مدیریتی فنی، تنها سه پست باقی ماند. من دوباره به عنوان اپراتور اصلی کار کردم. در این «اصلاحات» بزرگ، من نتوانستم سرنوشت خودم را تعیین کنم. فرصت‌هایی برای دفاع از خود وجود داشت، اما به خاطر تسلیم شدن در برابر سختی‌ها، آن‌ها را از دست دادم؛ این نیز یکی از نقاط ضعف شخصیت من است. علاوه بر این، اخیراً شرکت مادر استخدامات داخلی برگزار کرد و من برای مصاحبه رفتم؛ آن‌ها با این بهانه که این حوزه مربوط به صنعت نفت و پتروشیمی نیست و رشته‌ام مطابقت ندارد، بلافاصله درخواستم را رد کردند و دوباره مرا گیج کردند. بیش از چهار سال است که در این کارخانه نبوده‌ام؛ هم می‌توان گفت که با آن آشنا هستم و هم می‌توان گفت که غریبه‌ام. بسیاری از شیرها را من کنترل کرده‌ام، اما بسیاری دیگر را فراموش کرده‌ام. نمی‌دانم آیا این یک تمسخر است یا نه. البته من هم فکر کرده بودم از این چرخه خارج شوم، اما پس از دو سه مصاحبه در بیرون، با شکست مواجه شدم و کمی ترسیدم! اکنون هم هر روز به کارم ادامه می‌دهم؛ وقتی آن چیزهایی را که قبلاً با آن‌ها کار می‌کردم می‌بینم، دوباره فکر می‌کنم که آیا واقعاً نیازی به بازگشت به آن‌ها دارم یا نه؟ یا ادامه دهیم؟ یا دو سال در پنهانی مهارت‌هایمان را تقویت کنیم و بعد برای گرفتن گواهینامه تلاش کنیم؟ یا بهتر است مستقیماً شغل را عوض کرده و راه دیگری پیدا کنم؟ سؤالی که دارم و مربوط به ده سال کاری آینده‌ام است؛ لطفاً به من کمک کنید تا راه‌حلی پیدا کنم!