بعد از ترک زندگی روستایی، هنوز با برادران و خواهرانت در زادگاه نزدیک خواهی بود؟

Thread Content

این یک مسئله بسیار واقع‌بینانه است؛ بسیاری از مردم از روستاها از طریق کنکور، پیوستن به ارتش، تجارت و غیره خارج شده‌اند. در بیشتر مناطق، روستاها در واقع نماد فقر، عقب‌ماندگی و جهل هستند. حتی برخی افراد، اینکه اهل روستا هستند را شرم‌آور می‌دانند و در برقراری روابط نیز عمداً آن را پنهان می‌کنند. خانواده را نمی‌توان انتخاب کرد؛ فرزند از زشتی مادرش شکایت نمی‌کند، و سگ از فقر خانواده‌اش شکایت نمی‌کند. دو روز پیش در یک مهمانی که توسط دوستم برگزار شده بود شرکت کردم؛ افراد مختلف زیادی در آنجا حضور داشتند. هنگام نشستن و گپ زدن، صحنه‌ای ناخوشایند را شنیدم؛ الفاظ رکیکی بود که نمی‌خواهم تکرار کنم. خلاصه اینکه، او و خواهر و برادرهایش شش نفر هستند؛ سن او کمی بیشتر از پنجاه سال است. پس از قبولی در دانشگاه، تلاش کرد تا به جایگاه مدیر یکی از شعب بانک‌های بزرگ برسد (که این موضوع قابل تحسین است). بعد گفت که برادرانش از او پول قرض می‌خواهند و از او درخواست کمک می‌کنند؛ او خیلی عصبانی شده بود. پولش مال خودش بود و هیچ تعهدی برای کمک به آن‌ها نداشت (شاید از دهانش کلماتی مثل «لعنتی» بیرون آمده باشد؛ اما آن هم مادر خودش است، نه؟) حداکثر سی یا دویست تومان به آن‌ها داد تا راضی شوند، و از آن‌ها نخواست که پول را پس بدهند (این کار نشان‌دهنده سخاوت و بخشندگی او بود). همچنین گفت که دیگر با آن‌ها در ارتباط نخواهد بود؛ اگر دوباره اذیتش کردند، قصد داشت در روزنامه اعلام کند تا رابطه‌اش با آن‌ها قطع شود. همچنین گفت که والدینش مرده‌اند (توجه داشته باشید، مستقیماً گفت «مرده‌اند»، نه «فوت کرده‌اند») و دیگر هیچ رابطه‌ای با آن‌ها ندارد. افرادی که از دنیای کشاورزی خارج می‌شوند نیز تعداد کمی نیستند؛ چنین افرادی وجود دارند، اما فکر نمی‌کنم اکثریت آن‌ها باشند. همه انسان‌ها به روابط خانوادگی و دوستانه ارزش می‌دهند؛ کسانی که توانایی دارند، باید تا حد امکان به افرادی که در مشکل هستند کمک کنند. حتی اگر تمایلی به کمک نداشته باشند، نباید چنین رفتاری کنند. گروه پمپ و شیر هایی چایچوان