Bahan hidrazin terhidrasi

Hydrazine Hydrate; Diamine Hydrate; Hydrazinium Hydroxide; Hydrazine Monohydrate; Diamide Hydrate. Formula molekul: H4N2·H2O. Berat molekul: 50.06. Nombor CAS: 7803-57-8. Sifat: Cecair berwarna tidak berwarna yang mengeluarkan asap; bersifat alkali lemah; mempunyai bau khas yang kuat; boleh terbakar. Titik lebur: -51.7℃, titik didih: 120.1℃. Pada suhu 47℃ (tekanan 3.33 kilopascal), ketumpatan relatifnya ialah 1.032 (pada suhu 21/4℃). Kelengkungan cahayanya pula ialah 1.4280. Titik nyalaan (open cup) ialah 73℃. Apabila bersentuhan dengan oksida logam yang mudah direduksi seperti merkuri dan tembaga, serta oksida berpori, ia akan terbakar dan terurai. Boleh bercampur dengan air dan etanol, tetapi tidak larut dalam kloroform dan eter. Boleh menyerap karbon dioksida daripada udara. Ia bersifat korosif terhadap bahan seperti kaca dan getah. Cara penyediaan: Terdapat pelbagai kaedah untuk menghasilkannya. Dalam kaedah oksidasi urea, larutan natrium hipoklorit sebanyak 10% dicampurkan dengan larutan alkali cair sebanyak 30%. Kemudian, campuran tersebut disejukkan. Nisbah berat antara klorin dan alkali dalam campuran tersebut diselaraskan agar mencapai 1:1.8. Setelah itu, campuran tersebut dimasukkan ke dalam bekas reaksi. Tambahkan pula jumlah yang sesuai daripada kalium permanganat. Kacau campuran tersebut, kemudian masukkan larutan urea ke dalam bekas reaksi. Panaskan campuran tersebut hingga suhu sekitar 103-104°C, sehingga cecairnya mendidih. Jumlah urea yang ditambah dikira berdasarkan kandungan klorin aktif, dengan nisbah berat klorin aktif ialah 76:75. Bahan hasil oksidasi tersebut, iaitu hydrazine kasar, ditambahkan ke dalam evaporator untuk proses penguapan dalam keadaan vakum. Gas hydrazine dan wap air kemudian dialirkan melalui alat khusus ke dalam tangki penerima, agar dapat diproses untuk pengekstrakan bahan aktif pada peringkat awal. Mulakan proses pengekstrakan pertama dengan menggunakan bekas penerimaan tersebut. Air hidrazin yang diperoleh daripada proses penerimaan di Ketuhar akan dihantar ke menara penyaring untuk proses penumpuan vakum, agar kandungan hidrazin terhidrasi mencapai nilai yang ditetapkan. Apabila kandungannya ≥40%, urea digunakan sebanyak 770, natrium hipoklorit pula sebanyak 8900. Untuk larutan alkali 30%, ia digunakan sebanyak 5200. Kaedah penghasilan hidrazin terhidrasi melibatkan pembentukan natrium hipoklorit terlebih dahulu daripada gas klorin dan kaustik soda. Kemudian, ia disintesis pada tekanan 3.922×107 Pa dan suhu 130–150°C untuk menghasilkan larutan hidrazin terhidrasi. Ammonia yang berlebihan akan dikeluarkan melalui proses pengekstrakan udara, seterusnya larutan tersebut akan diproses melalui proses penguapan dan penyulingan untuk mendapatkan hidrazin terhidrasi yang siap. Kaedah-kaedah yang lebih moden untuk menghasilkan hidrazin terhidrat ialah kaedah metilena azida dan kaedah hidrogen peroksida. Kaedah metilena nitrit merupakan teknologi baru yang dibangunkan di negara-negara asing pada tahun 70-an. Undang-undang ini melibatkan pengoksidaan ammonia dengan klorin atau natrium hipoklorit, dalam kehadiran kuantiti yang berlebihan daripada propana. Hasilnya ialah metilen nitrida, yang seterusnya dihidrolisis di bawah tekanan untuk menghasilkan hidrazin. Kelebihan kaedah ini ialah kadar penghasilannya yang tinggi, boleh mencapai sekitar 95%, dan penggunaan tenaganya pula rendah. Kekurangannya ialah penambahan propana menyebabkan terbentuknya produk sampingan organik dalam sistem, yang perlu dibuang. Selain itu, wap propana juga perlu diproses. Kaedah hidrogen peroksida ini telah dibangunkan dengan jayanya oleh syarikat chimique de Guignard-Courman di Perancis. Pada tahun 1979, sebuah loji yang mampu menghasilkan 5,000 tan bahan yang mengandungi hidrazin setahun telah dibina. Undang-undang ini melibatkan interaksi antara ammonia dan H2O2 pekat, dalam kehadiran metil etil keton, asid asetamida, dan natrium hidrogen fosfat. Interaksi ini menghasilkan metil metil etil nitren dan air. Kemudian, melalui proses hidrolisis di bawah tekanan, terbentuklah hydrazine hidrat. Kadar penghasilan hidrazin, jika diukur berdasarkan H2O2, adalah sekitar 75%. Kaedah ini tidak menghasilkan produk sampingan berupa natrium klorida. Ia memudahkan proses pengeluaran dan mesra alam. Selain itu, produk yang dihasilkan mudah dipisahkan, tanpa perlu melalui proses distilasi. Namun, kadar kerugian kimia pada kaedah A dan B adalah lebih tinggi berbanding dengan kadar kerugian pada kaedah C yang menggunakan nitrogen. Kegunaan: Hydrazine hidrat merupakan agen pengurangan yang kuat. Ia digunakan sebagai bahan mentah dalam industri farmaseutikal, racun perosak, pewarna, bahan pembentuk buih, bahan untuk proses pencetakan imej, serta bahan antioksidan ； Bahan penyingkir oksigen yang digunakan secara meluas dalam air untuk ketuhar bersaiz besar ； Ia juga digunakan untuk menghasilkan logam berkualiti tinggi, serat sintetik, serta untuk memisahkan unsur-unsur jarang. Selain itu, ia juga digunakan untuk menghasilkan bahan-bahan untuk roket dan sebagainya. Juga digunakan sebagai bahan reagen untuk analisis. Sebahagian besar derivatif hidrazin yang digunakan sebagai bahan pengembang ialah azodimetilamin (AC), selain daripada hidrazin tolsulfonik asid dan sebagainya. Sebagai derivatif yang digunakan dalam bidang perubatan, antara jenis hidrazin yang sering digunakan ialah isoniazid, phenylhydrazine, dan benzene sulfonylhydrazine. Selain itu, terdapat juga ubat antipsikotik seperti 1-isoniazyl-2-isopropylhydrazine, derivatif aldehid-hydrazin yang digunakan sebagai ubat anti-kanser, derivatif 5-nitrofuranmethylenhydrazin yang digunakan sebagai ubat anti-jangkitan, antibiotik jenis cephalosporin, diuretik dan ubat penurun tekanan darah seperti hydralazine, serta ubat anti-tumor yang mengandungi kumpulan hidrazin. Turunan hydrazine yang digunakan sebagai racun perosak termasuklah turunan maleic hydrazide yang berfungsi sebagai bahan pengawal pertumbuhan tumbuhan, racun tikus jenis diphacinone hydrazide, turunan pyrazole yang digunakan sebagai racun serangga dan fungisida, serta 5-nitrofuranthiazole. Selain itu, terdapat juga herbisida seperti aminotriazole. Di Jepun, lebih daripada 1/3 daripada penggunaan hidrazin digunakan sebagai bahan untuk menghilangkan oksigen dalam air ketuhar. Hidrazin yang digunakan sebagai bahan pembentuk buih pula menyumbang kira-kira 30%, manakala yang digunakan dalam ubat-ubatan pula sebanyak 10%.

Pos ini telah disunting terakhir kali oleh qugd pada 28-12-2016 pukul 13:28. Ia bukan benda yang sama; hydrazine merujuk kepada hydrazine tanpa air, dengan formula molekul N2H4, dan tidak mengandungi air terikat. Hidrazin hidrat ialah bahan di mana molekul hidrazin mengandungi satu molekul air yang terikat dengannya. Ini merupakan dua bahan yang berbeza; sifat-sifat fizikokimianya juga berbeza. Berikut adalah sifat-sifat hidrazin: Hidrazin; Hidrazin tanpa air; Hydrazine anhydrous; Hydrazine base; Hydrazyna; Hydrazyna (bahasa Poland): Nitrogen hydride; CAS: 302-01-2; Formula molekul: H4N2; Berat molekul: 32.04; Nama dalam bahasa Cina: Hidrazin ； Hidrazin tanpa air ； Hydrazine tanpa air. Nama dalam bahasa Inggeris: Hydrazine ； hidrazin tanpa air ； asas hidrazin ； hidrazina ； hidrazina (bahasa Poland) ； hidrida nitrogen ； Hidrazin ； Penerangan sifat Diamid: Cecair berminyak yang tidak berwarna. Titik lebur ialah 2°C, manakala titik didihnya ialah 113.5°C. Ketumpatan relatifnya ialah 1.004 pada suhu 25°C dan 4°C. Nilai refraktifnya pula ialah 1.4644 pada suhu 35°C. Titik nyalaan ialah 52℃. Ia boleh bercampur dengan air dan alkohol, tetapi tidak larut dalam kloroform dan eter. Ia mempunyai sifat menyerap kelembapan; ia mengeluarkan asap di udara, dan apabila terbakar, ia akan menghasilkan api berwarna ungu. Semasa proses penapisan, sekiranya terdapat sedikit udara di dalamnya, ia boleh menyebabkan letupan. Ada bau ammonia yang menyengat. Kaedah pengeluaran: Pengeluaran amonia secara industri masih menggunakan kaedah Raschig. Pada bulan Oktober 1981, Perancis berjaya membangunkan kaedah penggunaan hidroperoksida imina oleh syarikat Genet-Courman. Ini merupakan kaedah pengeluaran yang sangat menjanjikan. Rashifa menghasilkan hidrazin menggunakan ammonia dan natrium hipoklorit sebagai bahan mentah, melalui proses klorinasi dan aminasi. Ammonia dan natrium hipoklorit dimasukkan ke dalam reaktor dalam nisbah 1:3 (nisbah mol), dan hasil reaksi tersebut ialah kloramin. Kloramin kemudian bertindak balas dengan ammonia anhidrat dalam reaktor hidrazin untuk menghasilkan hidrazin. Urea boleh digunakan sebagai bahan mentah. Dengan adanya katalis kalium permanganat, urea akan bertindak balas dengan larutan natrium hipoklorit-natrium hidroksida untuk menghasilkan hidrazin (lihat hidrazin terhidrasi). Kegunaan: Ammonia merupakan bahan kimia yang digunakan secara meluas. Ia mempunyai haba pembakaran yang sangat tinggi, dan boleh digunakan sebagai bahan bakar untuk roket serta sel bahan api. Hidrazin merupakan agen pengurang yang kuat, yang boleh digunakan untuk menghilangkan oksigen dalam air rebusan serta sistem pemanasan air panas, sekaligus mengurangkan risiko korosi. Dalam molekul hidrazin, kerana terdapat dua atom nitrogen yang bersifat nukleofilik dan empat atom hidrogen yang boleh digantikan, maka pelbagai derivatif dapat dihasilkan. Antara derivatif tersebut termasuk bahan pengembang plastik ； Pengawet antioksidan ； Pelbagai jenis polimer ； Pengikat polimer dan bahan untuk memanjangkan rantai polimer ； Ubat pembasmi perosak ； Herbisida ； Bahan pengawal pertumbuhan tumbuhan dan ubat-ubatan, dan sebagainya. Hidrazin sangat beracun. LD50 bagi tikus apabila diberikan secara oral ialah 59 mg/kg, manakala LD50 apabila diberikan secara intravena pula ialah 57 mg/kg.

Ada satu lagi persoalan: Hydrazine termasuk dalam senarai bahan beracun yang tinggi, manakala hydrazine hidrat pula tidak termasuk di dalamnya. Mengapa pembeliannya perlu dilakukan mengikut kategori bahan beracun yang tinggi? Adakah ini bermakna hydrazine hidrat juga merupakan bahan beracun yang tinggi walaupun ia tidak tersenarai dalam senarai tersebut?

Pergilah lihat perbandingan antara toksisiti ammonia cecair dengan toksisiti air ammonia.