چه نوع عملیات حرارتی، جزو عملیات‌های حرارتی برای بهبود عملکرد در فرآیند ساخت مخازن تحت فشار محسوب می‌شود؟

اشاره به بهبود ویژگی‌های مکانیکی مواد از طریق روش‌های حرارتی است، مانند ظریف‌سازی دانه‌ها و افزایش انعطاف‌پذیری از طریق فرآیند نورمینگ； همچنین در مورد صفحات تقویت‌شده، الزامات طراحی این است که وضعیت عملیات حرارتی مواد، مطابق با وضعیت استفاده از آن‌ها باشد؛ اما در فرآیند تولید، به دلیل فشار حرارتی، دمای ترموکالیبراسیون اصلی فراتر رفته و این امر منجر به کاهش خواص مکانیکی مواد می‌شود. این مشکل را می‌توان از طریق عملیات حرارتی برطرف کرد.

حالت دومی که به آن اشاره کردید، باید مربوط به فرآیند حرارتی برای بازگرداندن خواص مکانیکی مواد باشد.

آخرین بار این پست توسط wanlirn در تاریخ ۵-۱۲-۲۰۱۶ ساعت ۱۷:۴۹ ویرایش شد. دمای مورد نیاز برای فرآیند حرارتی، بالاتر از دمای تندکردن در فرآیندهای حرارتی تقویتی است؛ فرآیند حرارتی مورد نیاز، فرآیندی برای بازیابی خواص مکانیکی است

اشاره به بهبود ویژگی‌های مکانیکی مواد از طریق روش‌های حرارتی است، مانند ظریف‌سازی دانه‌ها و افزایش انعطاف‌پذیری از طریق فرآیند نورمینگ； معمولاً از روش حرارت‌دادن استفاده می‌شود، در حالی که وضعیت مواد قبل از تأمین، در حالت حرارت‌داده نبوده است. . .

عملیات هیتینگ، دانه‌ها را ریزتر کرده و استحکام کشسانی را افزایش می‌دهد； معمولاً با حرارت‌دادن صحیح انجام می‌شود

مفاهیم تغییر شکل سرد و بازبلوریزاسیون، مرتبط با عملیات حرارتی برای بهبود عملکرد هستند و مستقل از وضعیت عملیات حرارتی برای کنترل عملکرد نیستند. اما از آنجایی که نمی‌توان دمای بازبلورسازی را تعیین کرد، معمولاً از فرآیندهای حرارتی با عملکرد مشابه (مانند نورمالیزاسیون) به جای آن استفاده می‌شود. اگر دمای فرم‌دهی از دمای تقویت فراتر رود، آن را فرم‌دهی سرد نمی‌نامند؛ زیرا این کار وضعیت اولیه مربوط به عملیات حرارتی را از بین می‌برد و لازم است وضعیت اولیه عملیات حرارتی دوباره برقرار شود. عملیات حرارتی برای بهبود عملکرد، با هدف جبران کاهش خواص مواد در فرآیند تولید انجام نمی‌شود؛ بلکه هدف آن، دستیابی به خواص بالاتر یا ویژه‌تر است و از طریق عملیات حرارتی صورت می‌گیرد. مستند GB150 پارامترهای حرارتی مربوط به عملیات حرارتی برای بازیابی عملکرد و بهبود عملکرد، همچنین موارد آزمایش خاص برای تخته‌های آزمایش عملکرد را مشخص نکرده است؛ لذا باید این موارد در اسناد طراحی مشخص شوند. این سه روش پردازش حرارتی عمدتاً بر روی متریال اصلی اعمال می‌شوند؛ نمونه‌های آزمایشی مربوط به آن‌ها را می‌توان با نمونه‌های آزمایشی محصول در کنار هم قرار داد، اما معیارهای آزمایش و استانداردهای مربوط به متریال اصلی و جوش‌ها باید متفاوت باشد و باید در اسناد طراحی مشخص شوند.

زیرا در توضیحات مقررات جدید مربوط به ظرفیت جامد، بخش ۴.۲.۶.۱ این‌گونه توضیح داده شده است: «موارد جدید مربوط به فرآیندهای حرارتی که علاوه بر تعیینات طراح، برای نیازهای فرآیند تولید لازم هستند، توسط واحد تولید خودشان تعیین می‌شوند.» . . . هنگامی که برای رسیدن به استحکام و شاخص‌های انعطاف‌پذیری مورد نظر، نیاز به فرآیند حرارتی وجود دارد، باید بر روی اجزای تحت فشار، فرآیند حرارتی برای بهبود خواص مواد انجام شود. ”فکر می‌کنم بتوان یک مثال عینی برای توضیح ارائه داد.

دستگاه‌های پرفشار که با حلقه‌های فلزی مهر و موم می‌شوند، نیاز دارند که سختی ماده حلقه‌های مهر و موم، ۳۰HBW تا ۴۰HBW کمتر از سختی ماده اجزای مربوط به شیارهای حلقه باشد. عملیات حرارتی بر روی مواد، باید جزو روش‌های بهبود ویژگی‌های حرارتی مواد باشد.

مقررات استاندارد بزرگ، بخش §4.6.2.1، (2): هنگامی که در فرآیند تولید، به دلیل فرآیندهای فرم‌دهی سرد، مواد دچار تغییرات زیادی در ساختار خود شوند یا ساختار میکروسکوپی آن‌ها تحت تأثیر قرار گیرد و این امر بر ویژگی‌های مکانیکی مواد تأثیر بگذارد؛ یا زمانی که نیاز باشد حالت حرارتی مورد استفاده برای مواد، مشابه حالت حرارتی زمان تحویل باشد، اما در فرآیند تولید حالت حرارتی مواد از بین برود، این وضعیت معادل بند 8.1.4 استاندارد GB150 است؛ بنابراین باید حالت حرارتی مورد نیاز برای مواد، دوباره اعمال شود. برای اجزای تحت فشار نیز باید عملیات حرارتی برای بازیابی ویژگی‌های مواد انجام شود؛ اما مفهوم آن‌ها متفاوت است； (۳) هنگامی که برای رسیدن به استحکام و شاخص‌های انعطاف‌پذیری مورد نظر، نیاز به فرآیند حرارتی وجود دارد، باید بر روی اجزای تحت فشار، فرآیند حرارتی برای بهبود خواص مواد انجام شود.

فکر می‌کنم محسوب می‌شود. اما با توجه به بند ۹.۱.۱.۱ استاندارد GB150 درباره نمونه‌های جوشکاری، فرآیندهای حرارتی برای بهبود عملکرد، عمدتاً بر روی مواد مورد استفاده در محفظه‌های تحت فشار اعمال می‌شوند.