چگونه می‌توان جایزه اول مسابقه مقالات واحدهای دولتی سال ۲۰۱۶ با عنوان «بیرون کردن اسب پس از کار» را ارزیابی کرد؟

Thread Content

چگونه می‌توان جایزه اول مسابقه مقالات واحدهای دولتی سال ۲۰۱۶ با عنوان «بیرون کردن اسب پس از کار» را ارزیابی کرد؟ (بازنشر) روزی که او مرد، من به محل رفتم. نگاه کنید، کنار آسیاب دراز کشیده است؛ بسیار لاغر، موهایش نامرتب و چشمانش گشاد شده است. چهره‌ی مرگ بسیار غم‌انگیز بود، تنها یک پایش همچنان با نیرو به جلو حرکت می‌کرد. می‌دانم که وقتی می‌میرد، باز هم باید با تمام توان آسیاب را بچرخاند. چون دیشب گفت که جشن نزدیک است، باید تلاش آخر را انجام دهد تا ۴۰۰ جین باقی‌مانده لوبیا را آسیاب کند و وظیفه‌اش را تمام کند، سپس به خانه برگردد و خوب استراحت کند. فقط فکر نمی‌کردم که باز هم در آسیاب بمیرم. وقتی که تازه آن را ملاقات کردم، او الگوی کارگران میان الاغ‌ها بود، جوانی بااستعداد و آینده‌ای بی‌حد و مرز داشت. من دیده‌ام که آن آرد می‌سازد؛ قدم‌هایش منظم و یکنواخت است، آرد حاصل سفید و ریز بوده و هیچ ناخالصی در آن نیست. علاوه بر این، همواره سخت‌کوش و بی‌شکایت بوده و هر سال مورد تحسین صاحبش قرار می‌گیرد. شنیدم که در ابتدا، آسیاب‌کردن غلات چندان پرتنش نبود؛ هر روز در زمان مقرر به آسیاب می‌رفتند و سپس آن را ترک کرده و به جای خود بازمی‌گشتند. اما بعد ناگهان اوضاع تغییر کرد. صاحبخانه تصمیم گرفت سیستم آسیاب کردن غلات با الاغ‌ها را اصلاح کند؛ هر کسی که غلات را آسیاب می‌کرد، مسئول آن نیز بود، و همچنین نهادهای نظارتی زیادی تأسیس شد. بدین ترتیب، ۵۰ خر که قبلاً برای کار استفاده می‌شدند، به زور به دسته‌های مختلفی تقسیم شدند. الاغ‌های تبلیغاتی وجود دارند که مسئول فریاد زدن شعارهای تولیدی و تبلیغ دستاوردهای برجسته الاغ‌ها هستند. الاغ ناظری وجود دارد که مسئول نظارت بر کار الاغ‌هاست. مطالعه‌ی الاغ برای بررسی روش‌های پیشرفته‌ی آسیاب کردن است. همچنین یک «الاغ» وجود دارد که مسئول تدوین برنامه‌ها و وظایف کاری است. البته خرهایی با رتبه‌ی بالاتر نیز وجود دارند که مسئول مدیریت خرهای دیگر هستند. آخرین گروهی که باقی می‌مانند، همین الاغ‌های کاری هستند؛ پس از اتمام اصلاحات، وقتی آن‌ها را شمارش می‌کنند، متوجه می‌شوند که تعداد الاغ‌های واقعاً کاربردی برای کار در آسیاب، کمتر از ۴۰ درصد است. از آن پس، الاغ‌ها به وضوح احساس خستگی کردند؛ آنچه قبلاً با ۵۰ الاغ آسیاب می‌شد، اکنون نیاز به ۲۰ الاغ برای آسیاب کردن داشت. پس از تقویت مدیریت، انواع الاغ‌ها به طور مداوم افزایش یافت و تعداد الاغ‌های در خط مقدم به شدت کاهش پیدا کرد. خیلی از الاغ‌ها دیگر کار آسیاب‌کشی را انجام نمی‌دهند و برای انجام کارهای دیگر می‌روند؛ برخی از آن‌ها برنامه‌های تولیدی می‌نویسند، برخی دیگر تحقیقات انجام می‌دهند، و برخی هم در برنامه‌های هنری فعالیت می‌کنند. بنابراین، هرچه تعداد انواع الاغ‌ها بیشتر شود، الاغ‌هایی که برای کار استفاده می‌شوند کمتر خواهند شد و مشکل کمبود الاغ برای انجام کارها، روز به روز بیشتر مشهود می‌گردد. خرها به این همه دسته تقسیم می‌شوند و هر دسته کار خاصی باید انجام دهد. کار آسیاب کردن غلات نیز مستلزم نوآوری مداوم است تا با فعالیت‌های تبلیغاتی هماهنگ شود. معلوم شد که کار ساده و مداوم چرخاندن آسیاب کافی نیست؛ این روش با روند زمان همخوانی ندارد. بنابراین ابتدا از داما یاد گرفتند و با الهام از تجربیات پیشرفته‌ی کشیدن ارابه، با قدم‌های بلند آسیاب را کشیدند؛ اما بعداً متوجه شدند که تفاوت بین خر و اسب بسیار زیاد است و این کار را کنار گذاشتند. بار دیگر سعی کردم مانند گاوها، زمین را با کشیدن خطی آسیاب کنم، اما متوجه شدم که از نظر فنی این کار امکان‌پذیر نیست و شکست خوردم. بسیاری از الاغ‌ها چاره‌ای ندارند و مجبورند به روش‌های مختلف آسیاب را بکشند. برخی با پریدن آسیاب را می‌کشند، برخی با خزیدن، برخی در حالت زانو زده و برخی با غلتیدن؛ تمام روز تلاش می‌کنند تا پاهایشان شکسته شود. پس از تلاش‌های متعدد، بسیاری از الاغ‌ها شکایت کردند و انگیزه‌شان کم شد. صاحبخانه برای تشویق الاغ به آسیاب کردن، روشی برای محاسبه حجم کار تعیین کرد. تعداد بارهایی که الاغ‌ها هر روز برای آسیاب کردن غلات استفاده می‌شوند، مقدار و کیفیت آرد تولید شده، همگی تحت مدیریت شاخص‌های مشخصی قرار می‌گیرند؛ در پایان سال، کسی که بیشترین مقدار آرد تولید کرده باشد، مورد پاداش قرار خواهد گرفت. کسانی که پاداش بیشتری دریافت می‌کنند، می‌توانند امتیاز کسب کنند و سپس به مقام «مدیر الاغ» ارتقا یابند و دیگر نیازی به کشیدن آسیاب نداشته باشند. در آن لحظه به آن یادآوری کردم که دیگر به صاحبش اعتماد نکند؛ چون او قبلاً جلوی الاغ یک هویج گذاشته و شما را فریب داده بود. اما او گوش نمی‌داد و با تمام وجود کار می‌کرد و به مدت سه سال پیاپی اول شد. وقتی خودش گل سرخ بزرگی به تن می‌کرد، احساس می‌کرد که روزهای بهتری در پیش دارد. اما بعداً، صاحبش الاغ دیگری را ترفیع داد؛ دلیلش این بود که آن الاغ می‌توانست آواز بخواند و یک الاغ نادر و بااستعداد بود که به صاحبش افتخار می‌آورد. از آن زمان به بعد، اعتمادبه‌نفسش ضربه‌های مخربی دریافت کرد و به تدریج ناامید شد. دیدم که روحیه‌اش پایین است و حوصله‌ی آسیاب کردن ندارد؛ من هم توصیه کردم که شغلی آسان‌تر و با آینده‌ی بهتر پیدا کند. خرهای زیادی برای کشیدن ارابه‌ها و حمل مسافران استفاده می‌شوند و آن‌ها نیز می‌توانند زندگی خوبی داشته باشند. اما خودش اصرار دارد که پس از سال‌ها آسیاب کردن آرد، دیگر چیزی یاد نمی‌گیرد. با افزایش سن، حمل مسافر با وانت هم آسان نیست و دیگر یاد نمی‌گیرم. خودم دیگر آنقدر نیرویی برای کشیدن وسیله ندارم؛ اگر مسافران را حمل کنم، ممکن است به آن‌ها آسیب برسد. الان هرچند مطلوب نیست، اما حداقل آرامش دارد؛ بیایید همین‌طور ادامه دهیم. اما حتی اگر فقط روزها را سپری کنیم، هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد. می‌بینم که هر روز همچنان بالا می‌رود تا آرد بسازد و پایین می‌آید تا دوباره چرخش کند. هنگام آسیاب کردن، بی‌انرژی بود و قدم‌هایش نامنظم بود؛ آرد تولید شده گاهی درشت و گاهی ریز بود و برخی از آن‌ها حاوی خاک نیز بود. انرژی و شور و شوقش کاملاً از دست رفته بود. سرانجام، روزی الاغ دوباره کنار آسیاب افتاد، درست همان‌طور که صاحبش گفته بود: «الاغ خوب باید کنار آسیاب بمیرد». وقتی صاحبخانه آمد، من کنارش نگاه می‌کردم و نیم روز گریه کردم، اما حتی یک قطره اشک هم نداشتم. فقط اینکه می‌گوید چقدر الاغ برجسته‌ای بود، تمام عمرش را وقف کار آسیاب کردن آرد کرد و الاغ‌های زنده را فراخواند تا از او الگو بگیرند. وقتی جمعیتی که برای تسلیت آمده بودند پراکنده شدند، دیدم که صاحبش وارد آشپزخانه شد و به آشپز دستور داد که الاغ را بکشد، گوشتش را بپزد و پوستش را برای تهیه «آجیائو» استفاده کند تا به سلامتی همسرش کمک کند.