در مورد مواد سیم‌های فشارسنج و فلنج‌های لوله‌های اصلی، آیا می‌تواند باعث خوردگی الکتروشیمیایی شود و چگونه می‌توان از آن جلوگیری کرد؟

یک بار از لوله فولادی کربنی جلوی دریچه و از لوله فولادی سفید پشت دریچه استفاده شد.

یک بار از لوله فولادی کربنی جلوی دریچه و از لوله فولادی سفید پشت دریچه استفاده شد.

اینکه آیا دو ماده متفاوت می‌توانند مستقیماً به یکدیگر جوش داده شوند یا خیر، بستگی به شدت تعاملات بین اتم‌ها یا مولکول‌های تشکیل‌دهنده آن دو ماده دارد. تعامل بین دو عنصر، تحت تأثیر عواملی مانند ساختار لایه‌های الکترونی، تعداد الکترون‌های ارزشی، اندازه اتم، بار الکتریکی منفی، و همچنین الگوی بلوری و ثابت‌های الگو قرار دارد. در جوشکاری فلزات ناهمگن، می‌توان با توجه به شباهت عوامل اصلی در هر دو آلیاژ، بررسی کرد. به طور کلی، بین دو فلز که هم در حالت مایع و هم در حالت جامد به طور نامحدود با یکدیگر ادغام می‌شوند، می‌توان به راحتی اتصالات جوشکاری با کیفیت خوبی ایجاد کرد. دو فلز که در حالت مایع به طور نامحدود و در حالت جامد به طور محدود با یکدیگر حل می‌شوند، چه در ساختار دیاگرام فازهای کوئزیک و چه در ساختار دیاگرام فازهای پکوئزیک، می‌توانند اتصال جوشی داشته باشند؛ اما عملکرد آن‌ها به وضعیت گذار ساختاری بین این دو فلز بستگی دارد. دو آلیاژ که فازهای میانی ترکیبات بین‌فلزی یا ترکیبات فاصله‌ای را تشکیل می‌دهند، نیز می‌توانند به صورت جوشی به هم متصل شوند؛ عملکرد اتصالات آن‌ها تا حد زیادی تحت تأثیر ویژگی‌های این ترکیبات قرار دارد. اگر دو فلز هم در حالت مایع و هم در حالت جامد کاملاً نامحلول در یکدیگر باشند، یا ظرفیت حلالیتشان بسیار کم باشد، نمی‌توان اتصال واقعی جوشکاری ایجاد کرد؛ در بهترین حالت، تنها یک چسبندگی ضعیف بین آن‌ها شکل می‌گیرد ； تنها زمانی که سطوح تماس به قدری پیچیده و درهم‌فشرده باشند که یکدیگر را در بر بگیرند، این نوع اتصال دارای استحکام مشخصی خواهد بود؛ در واقع، این نوع اتصال را می‌توان فقط یک اتصال مکانیکی دانست. اگر بخواهیم این دو فلز به صورت محکم به یکدیگر جوش داده شوند، می‌توان از یک فلز سوم برای این منظور استفاده کرد. البته، ساختار نمودار فاز آلیاژ دوگانه، در نهایت، از ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی عناصر ذکر شده نشأت می‌گیرد. (۱) تشکیل ترکیبات شکننده. هنگام جوشکاری فلزات متفاوت، به دلیل تنوع و پیچیدگی ترکیب شیمیایی فلزات مورد استفاده، علاوه بر تشکیل انواع کربیدها و نیتریدها، انواع ترکیبات غیرفلزی یا بین‌فلزی نیز تشکیل می‌شوند. این ترکیبات غیرفلزی، علاوه بر داشتن شکنندگی خاص در خود، تأثیر زیادی بر ویژگی‌های مکانیکی اتصالات جوشی دارند؛ اغلب باعث کاهش پلاستیسیته و انعطاف‌پذیری فلزات موجود در لبه‌های جوش می‌شوند، و حتی می‌توانند منجر به افزایش تمایل به ایجاد ترک‌ها و شکستن شکننده اتصالات جوشی شوند. (۲) اتصالات جوشکاری دارای خواصی مشابه فلز پایه نیستند. معمولاً، ترکیب دو فلز متفاوت منجر به تشکیل یک جفت الکترودی برای خوردگی می‌شود؛ بنابراین مقاومت آن‌ها در برابر خوردگی کمتر از هر یک از فلزات مذکور است. این موضوع، یک مشکل دشوار برای حل است. علاوه بر این، برای جوشکاری فلزات متفاوت، اغلب از مواد جوشکاری با پلاستیسیته بهتر استفاده می‌شود (اکانت ویچات: hcsteel) تا از ترک خوردن یا شکنندگی فلز درز جوش جلوگیری شود؛ اما این کار ممکن است استحکام اتصال جوش را کاهش دهد. بنابراین، برای اطمینان از داشتن عملکرد کلی خوب در اتصالات جوشکاری فلزات متفاوت، اغلب مجبوریم برخی از الزامات مربوط به شاخص‌های عملکردی ثانویه را کنار بگذاریم یا کاهش دهیم؛ این موضوع، مشکلی اجتناب‌ناپذیر در جوشکاری فلزات متفاوت است. بنابراین، هنگام جوشکاری فلزات متفاوت، مسائل زیادی برای حل وجود دارد و سختی جوشکاری نیز بالاست؛ تنها با انتخاب روش‌ها و مواد جوشکاری مناسب، تدوین صحیح برنامه فرآیند جوشکاری و اتخاذ برخی اقدامات ویژه، می‌توان به اتصالات جوشکاری با کیفیت برای فلزات متفاوت دست یافت.

از فولاد ضدزنگ ساخته شده، عمر مفید طولانی دارد

اگر مواد متفاوت باشند، قطعاً نیاز به استفاده از وسایل تکیه‌دهنده وجود دارد؛ نه تنها برای لوله‌های اصلی، بلکه برای قفل‌های مورد استفاده برای ثابت کردن لوله‌های فشارسنجی و مصالحی مانند میله‌های چهارگوش نیز به وسایل تکیه‌دهنده پلاستیکی نیاز است.

اگر نمی‌توان آن‌ها را از هم جدا کرد، باید یک بخش انتقالی ایجاد کرد

یک بار از والو جدا کردن، استفاده از ضربه‌گیر می‌تواند مشکل را حل کند

جلوی شیر دستی از فولاد کربنی و پشت شیر دستی از فولاد ضدزنگ استفاده می‌شود؛ در صورت امکان، پشت شیر بهتر است از جوشکاری تترافلوئورو استفاده شود.