شامگاه است، تنها در اندوه
Thread Content
بوسوانزی · ستایش گل سفید دوره: سلسله سونگ نویسنده: لو یو متن اصلی: کنار پل شکسته، بیرون از ایستگاه، در تنهایی شکوفا میشود، بدون صاحب. غروب شده، تنها در اندوهم، و باد و باران نیز افزون میشود. به دنبال رقابت در بهار نیستم، میگذارم گلهای دیگر حسادت کنند. خرد شده به گلولای، آسیاب شده به خاک، تنها عطرش همچنان پابرجاست.
یکی از شعرهایی که در آن سالها بسیار دوستش داشتم~~~
آره، این هم یکی از کلماتی است که دوست دارم:)
مکانی سرشار از عطر کتاب، ادیبان و اهل فضل...........
همهاش را قبلاً یاد گرفته بودم، و فقط چند جمله از آن را به یاد دارم: lol
باد و باران بهار را میفرستند، برف پروازکنان به استقبال بهار میآید. صخرهای پر از یخ صد ذراعی، باز هم شاخههای گل زیبا دارد. زیباییاش برای رقابت با بهار نیست، تنها خبر آمدن بهار را میدهد. وقتی گلهای کوهستان شکوفا شدند، او در میان آنها خندید. همان سرودن دربارهی گل آلو، دو سبک، دو فضای فکری
درست است، وضعیت روحی افراد ناامید و افراد موفق کاملاً متفاوت است~ آقای مائو واقعاً شخصیتی پادشاهانه دارد، در حالی که لو یو فقط یک وزیر ناامید بود~