جوشکاری و برش

بر اساس ویژگی‌های فرآیند، می‌توان آن‌ها را به سه دسته اصلی: جوشکاری ذوبی، جوشکاری تحت فشار و جوشکاری لحیم‌کاری تقسیم کرد. جوشکاری ذوبی، روشی است که در آن قسمت متصل دو قطعه جوش‌خورنده تا حد ذوب شدن گرم می‌شود و بدون اعمال فشار، به تدریج سرد شده و منجمد می‌شود تا قطعات در یکدیگر ادغام شوند و جوشکاری انجام گیرد. جوشکاری تحت فشار، روشی است که در آن برای انجام جوشکاری، باید فشاری بر روی قطعات مورد نظر وارد شود و در عین حال، آن‌ها گرم شوند (یا گرم نشوند). جوشکاری با لحیم، به معنای ذوب کردن لحیم با نقطه ذوب پایین است تا بتواند با فلز قطعاتی که قرار است به هم متصل شوند (که همچنان گرم هستند اما در حالت جامد باقی‌اند)، ادغام شده و اتصال ایجاد کند. جوشکاری و برش رابطه‌ای متقابل ندارند

جوشکاری گازی: روشی از جوشکاری که در آن از شعله حاصل از احتراق مخلوط گازهای قابل اشتعال و گازهای کمک‌سوزنده، به عنوان منبع گرما استفاده می‌شود تا قطعات و مواد جوشکاری ذوب شده و در سطح اتمی به یکدیگر متصل شوند. جوشکاری الکتریکی: جوشکاری الکتریکی، اصطلاح رایج برای «قوس سیم جوشکاری» است. روشی از جوشکاری که با استفاده از سیم جوش، قطعات فلزی را در نقاطی که باید به هم متصل شوند، با دمای بالای قوس الکتریکی ذوب می‌کند. برش با شعله: برش با شعله از دمای بالا حاصل از احتراق آهن(III) اکسید برای برش فولاد کربنی استفاده می‌کند؛ طراحی لوله شعله، اکسیژن کافی برای احتراق آهن(III) اکسید را فراهم می‌کند تا نتیجه برش خوبی به دست آید. برش پلاسما: برش با قوس پلاسما، روشی برای فرآوری است که در آن از گرمای قوس الکتریکی پلاسمایی با دمای بالا برای ذوب (و تبخیر) فلز در ناحیه برش استفاده می‌شود؛ سپس با استفاده از تکانه پلاسمای با سرعت بالا، فلز ذوب‌شده خارج شده و برش ایجاد می‌گردد. دستگاه‌های برش با شعله هزینه کمی دارند و تنها روش مقرون‌به‌صرفه برای برش صفحات فلزی ضخیم هستند، اما در برش صفحات نازک دارای معایبی هستند. در مقایسه با پلاسما، ناحیه تأثیر حرارتی در برش شعلهی بسیار بزرگ‌تر است و تغییرات اندازه‌ای نیز بیشتر می‌باشد. برای برش دقیق و مؤثر، اپراتور باید مهارت‌های بالایی داشته باشد تا بتواند در طول فرآیند برش، از تغییر شکل حرارتی صفحات فلزی جلوگیری کند.