ماه بر بالای شاخههای درختان سرو ظاهر میشود، و قرار ملاقات پس از غروب خورشید است
Thread Content
شنگچازی·شب سال نو چینی: دوران سلسله سونگ؛ نویسنده: اوآنگ یانگشیو (برخی میگویند ژو شوجن). متن اصلی: سال گذشته، در شب سال نو، بازار گلها و چراغها مانند روز روشن بود. ماه بر سر درختان بید، ملاقات پس از غروب. در شب سال نو امسال، ماه و چراغها همچنان بودند. دیگر آن شخص سال گذشته را نمیبینم، آنقدر گریه کردهام که آستینهای لباس به اشک ماه بر بالای شاخههای درختان نخل مینشیند، قرار ملاقات پس از غروب خورشید است~ نمیدانم آیا تمام عشقهای اولیه اینقدر زیبا هستند یا نه~
با افزایش سن، گذشته میگذرد!
لزوماً آنقدرها هم راحت پیش نخواهد رفت. . . . .
آن هم باید خودم را فریب دهم و بگویم گذشته است :)
در واقع، در پنهانی همچنان آستینهای لباس به اشک خیس است~
دیگر نمیتوان به دوران سادگی بازگشت. . . . . .
در «فرهنگ لغت چیهای»، این شعر به زو شوجن نسبت داده شده است. ژو شوجن، نویسنده زن دوران سونگ. خواجه یو، اهل چیانتانگ (امروزه هانگژو، ججیانگ) بود. موطن اصلیاش شهرستان شه بود (مرکز حکومتی آن امروزه در شهرستان شه، استان آنهوی است) و در اوایل دوران سلسله سونگ جنوبی زندگی میکرد. او در خانوادهای از مقامات دولتی به دنیا آمد و گفته میشود که به دلیل نارضایتی از ازدواج، در اندوه درگذشت. میتواند نقاشی کند و در آهنگسازی مهارت دارد. کلمات سرشار از اندوه و غم است. میتواند شعر هم بنویسد. مجموعه شعری «مجموعه دلشکستگی» و مجموعه منظومههایی «منظومههای دلشکستگی» دارد. «مجموعه دلشکستگی» نسخهای با حواشی ژنگ یوانزائو از دوران سونگ دارد.
احتمالاً به خاطر نارضایتی از ازدواج، نمیتوان آن دوران را فراموش کرد~
جای تعجب نیست که خواندنش اینقدر ظریف است.
این میتواند وجود داشته باشد؛ بدون آن، زندگی خیلی ناقص خواهد بود~