เล่าเรื่องราวของคุณเถอะ—โลกจะได้ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด

Thread Content

สิ่งที่ทำให้ฉันกังวลและหวาดกลัวที่สุด ในที่สุดก็เกิดขึ้นจริงๆ 。 。 。 。 ครั้งหนึ่งฉันก็เคยสงสัยเหมือนกันว่าจะสามารถใช้ชีวิตในโลกอันโหดร้ายนี้ได้อย่างไม่เลวร้ายเกินไปหรือเปล่า และก็คิดด้วยว่าถ้าตกงานจะทำอย่างไร แต่สุดท้ายทุกอย่างก็เกิดขึ้นจริงๆ ว่ากันว่าแนวโน้มของโลกใบนี้ก็คือการลดการใช้พลังงานและการปล่อยก๊าซเรือนกระจกนั่นเอง! ในช่วงสิบปีที่อุตสาหกรรมของจีนเติบโตอย่างรวดเร็ว ผมก็เป็นเพียงเด็กนักเรียนธรรมดาๆ เท่านั้น ไม่มีโอกาสได้รับประโยชน์จากกระแสการเติบโตอันรวดเร็วนี้เลย เมื่อฉันจบการศึกษาและเริ่มทำงาน ฉันคิดว่าจะใช้ความสามารถของตัวเองหาเงินมาปรับปรุงชีวิต แต่แล้วลมก็หยุดพัด กลายเป็นลมที่พัดตรงข้ามแทน แน่นอนว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด ตอนเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย ปริญญาจากมหาวิทยาลัยก็ดูเหมือนจะมีคุณค่าอยู่บ้าง แต่พอจบการศึกษา ปริญญาบัตรก็กลายเป็นเหมือนเงินกระดาษในช่วงปลายยุคของประเทศ ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างมากต่อระบบค่านิยมที่เปราะบางของฉัน บางทีอาจเป็นตั้งแต่ช่วงเวลานั้นเอง ที่ความรู้สึกหดหู่และสิ้นหวังต่ออนาคตเริ่มเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในใจของฉัน ตอนอยู่โรงเรียน ฉันมักจะมีแต่ความฝันที่ไม่สมจริงตลอดเวลา คิดว่าถ้าตัวเองเรียนรู้สิ่งต่างๆ ให้มากขึ้น และเรียนวิชาต่างๆ ให้ดี พอจบการศึกษาก็จะได้งานดีๆ มีเงินมากมาย ทำให้ชีวิตมีความสุขและมั่นคง และอาจทำให้ตัวเองรู้สึกภูมิใจได้อีกด้วย. ฉันจินตนาการว่าทุกอย่างจะดีงามมาก จนดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่นและสมเหตุสมผล. แต่ดูจากตอนนี้แล้ว การกระทำในตอนนั้นช่างโง่เขลาเหลือเกิน ผมเป็นคนที่อยู่ในชั้นล่างสุดของสังคมนี้ แล้วจะให้การปีนขึ้นไปข้างบนเป็นเรื่องง่ายได้อย่างไรกัน? แน่นอนว่า สำหรับเด็กที่ยังไม่มีประสบการณ์ในโลกภายนอกเลย และมีแต่ความสนใจในการอ่านหนังสือเท่านั้น ก็ยากที่จะคิดถึงเรื่องเหล่านี้ได้ และปัญหาที่ร้ายแรงที่สุดก็คือ ฉันเลือกเส้นทางผิดไป. ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า อุตสาหกรรมเคมีนั้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ที่ยากลำบากของตัวเองได้อย่างรวดเร็วเลย นี่ไม่ใช่อุตสาหกรรมที่จะทำให้คนร่ำรวยได้อย่างรวดเร็ว ตรงกันข้าม หากประมาทเพียงนิดเดียว ก็อาจต้องมาทำงานหนัก ได้เงินเดือนน้อย แถมยังต้องทำงานในสภาพแวดล้อมที่อันตรายอีกด้วย แม้แต่ในช่วงเวลาสำคัญที่เศรษฐกิจและสังคมกำลังเปลี่ยนแปลงไปในปัจจุบัน พวกเราที่ทำงานในอุตสาหกรรมนี้ก็ต้องเผชิญกับความทุกข์ยากจากการเปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกัน รวมถึงต้องเผชิญกับโชคร้ายที่อาจถูกปลดออกจากงานด้วย บางครั้งเมื่อเห็นว่าอุตสาหกรรมอินเทอร์เน็ตและการเงินประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ในใจก็รู้สึกอิจฉาไม่น้อย และเคยคิดในยามค่ำคืนว่า หากตอนนั้นเลือกทำงานในสาขาเหล่านี้แทน ชีวิตของตัวเองคงจะไม่เลวร้ายขนาดนี้ใช่ไหม? ฉันคิดว่า “ถ้า” น่าจะเป็นการลงโทษที่รุนแรงที่สุดที่พระเจ้ามอบให้กับผู้ที่ล้มเหลว. แต่ถ้าหากมี “ถ้า” จริงๆ ล่ะก็ ฉันก็คงยังต้องเดินมาถึงจุดนี้อยู่ดี เพราะฉันไม่มีทางเลือกอื่นเลย. นี่แหละคือความเศร้าของคนยากจน สิ่งที่เรียกว่า “โชคชะตา” ก็คือสิ่งต่างๆ ที่แม้ว่าจะทำให้เรามีโอกาสเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อยู่ดี หลังจากเริ่มทำงานในสังคม ฉันถึงได้เข้าใจทีละน้อยว่า โลกนี้ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดไว้ การมีความสามารถเพียงอย่างเดียวก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้ได้ทุกอย่าง ； การที่คุณไม่อยากแย่งชิงหรือวางแผนร้ายกับใคร ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะสามารถอยู่นอกเหตุการณ์และมุ่งมั่นทำแต่สิ่งของตัวเองได้. ตลอดช่วงเวลาที่ทำงานมา ฉันต้องเดินทางไปมาตลอด และมักจะเปลี่ยนงานบ่อยๆ ซึ่งยิ่งยืนยันข้อเท็จจริงนี้ได้เป็นอย่างดี ที่ไหนมีคนอยู่ ที่นั่นก็คือ “โลกแห่งการแข่งขัน” และเมื่ออยู่ในโลกแห่งการแข่งขัน ก็ต้องเผชิญกับอันตรายที่มองไม่เห็นเหล่านั้นด้วย ดูเหมือนว่าทุกเช้าเมื่อมาถึงออฟฟิศ ก็เหมือนกับสัตว์ต่างๆ ในทุ่งหญ้าของแอฟริกาที่ตื่นขึ้นมา พวกมันก็วิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด หรือไม่ก็ไล่ล่าเหยื่อ เป็นเพราะนิสัยของฉันเอง ที่มักจะเป็นคนขี้อายและหยิ่งยโส ประกอบกับไม่เข้าใจความรู้สึกของผู้อื่น และทำอะไรโดยไม่มีกฎเกณฑ์ ดังนั้นจึงหมดหวังที่จะอยู่รอดในการแข่งขันอันโหดร้ายนี้ได้ ดังนั้น แต่ละช่วงเวลาในอาชีพจึงผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก จนกระทั่งตอนนี้ ฉันก็ถูกบีบให้อยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางเลือกอีกต่อไป ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันทำแต่งานระดับต่ำสุด เช่น การวาดรูป การทำการทดลอง ซึ่งแตกต่างจากสิ่งที่ฉันเคยจินตนาการไว้ตั้งแต่แรกอย่างสิ้นเชิง อย่างไรเสีย การทำงานก็ไม่ใช่การศึกษาทางวิชาการ จึงไม่จำเป็นต้องใช้ทฤษฎีที่ซับซ้อนหรือสูตรคำนวณที่ยากๆ แต่เป็นการทำซ้ำงานที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมา พร้อมกับความเหนื่อยล้ามากกว่า ดูเหมือนว่าแม้แต่กฎเกณฑ์ก็สามารถเพิกเฉยได้ ขอเพียงแค่ประนีประนอมกันก็พอแล้ว เมื่อมองดูคนที่เล่นได้ดี มีความสามารถในการจัดการสถานการณ์ต่างๆ ได้อย่างยืดหยุ่น และประสบความสำเร็จในที่ทำงาน ได้รับความชื่นชมจากผู้บริหาร ก็เป็นสิ่งที่ตัวเองหวังจะได้เช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้บรรลุผลลัพธ์เหล่านั้นด้วยทักษะทางเทคนิคใดๆ เลย บางครั้งฉันก็ถามตัวเองว่า คุณทำไม่ได้หรือเปล่า… เพราะไม่มีความสามารถในการจัดการเรื่องต่างๆ หรือเปล่า… หรือว่าคุณแค่ไม่อยากทำในแบบนั้นกันแน่? บางทีก็อาจทำไม่ได้ คงเพราะไม่มีความสามารถพอนั่นแหละ. อย่างไรเสีย ฉันก็เป็นคนที่ดื้อรั้นและไม่ยอมปรับตัวเลย ฉันจะทำตามแนวทางเดิมๆ ไปเรื่อยๆ โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เลย. ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เมื่อเห็นการแข่งขันด้วยราคาถูก หรือแม้แต่การกระทำที่ผิดกฎเกณฑ์ ฉันก็รู้สึกไม่พอใจเสมอ และมักจะบ่นว่าทำไมความเป็นจริงถึงขัดแย้งกับความฝันไปมากขนาดนี้ สิ่งต่างๆ ที่เรียนรู้มาจากหนังสือหรือในชั้นเรียน เช่น การทำงานอย่างมีประสิทธิภาพและการใช้วิธีการที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องไร้สาระเมื่อต้องเผชิญกับเรื่องเงินทอง บางครั้งก็รู้สึกขำตัวเองจริงๆ ในสถานการณ์ที่ลำบากแบบนี้ ยังจะมาหวังสิ่งที่ไม่สมจริงอีกเหรอ? ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันต้องเดินทางไปทั่วโลก ใช้ชีวิตอย่างไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง เพื่อจะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ที่ยากลำบากของตัวเองให้ได้ ฉันจึงยอมทำทุกอย่าง แม้กระทั่งเสี่ยงชีวิตเลยทีเดียว ทว่าหากรีบร้อนเกินไป สุดท้ายก็หลีกเลี่ยงการหลงใหลจนเกินขอบเขตไม่ได้ สุดท้ายแล้วก็ยังเด็กเกินไป รีบร้อนเกินไปกับการเปลี่ยนแปลงในชีวิต จนกลายเป็นว่ายิ่งรีบก็ยิ่งไม่สำเร็จ ผลลัพธ์กลับตรงกันข้าม ； การมีความคาดหวังสูงเกินไปกับตัวเอง กลับทำให้รู้สึกท้อแท้และผิดหวัง ； การมีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับอุตสาหกรรมเคมี ทำให้ไม่สามารถมุ่งมั่นและสะสมความรู้ได้อย่างจริงจัง สุดท้ายก็จะได้อะไรมาไม่ได้ และไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป แน่นอนว่า ตอนนี้ฉันก็ไม่จำเป็นต้องเสียใจอะไรอีกแล้ว สิ่งเหล่านี้ไม่มีใครมาบอกทางให้ฉันหรอก แม้ว่าจะมีคนมาบอก ฉันก็อาจจะไม่สนใจหรือไม่ยอมทำตามก็ได้ อย่างไรเสียฉันก็เป็นคนที่หยิ่งยโส คงต้องรอจนกระทั่งเจอกับความล้มเหลวในชีวิตจริงก่อน ถึงจะยอมคิดทบทวนและเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้. แม้ว่าจะสายเกินไปแล้ว แต่ชีวิตก็เป็นเช่นนี้แหละ สำหรับการเดินทางครั้งนี้ ก็ต้องจ่ายราคาที่เหมาะสมเพื่อแลกกับโอกาสในการลองดู. ฉันเคยฝันว่าสิ่งที่รอฉันอยู่คือบทกวีและโลกอันกว้างใหญ่ แต่สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่กับฉันก็มีเพียงชีวิตที่เต็มไปด้วยความยากลำบากเท่านั้น มันช่างเป็นเรื่องตลกจริงๆ. ชีวิตในโลกนี้ ก็เหมือนผู้แสวงบุญที่เดินทางไกล ชอบประโยคนี้มากเลยค่ะ ไม่รู้ว่าคนที่แต่งบทกวีนี้ได้ผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้าง ถึงจะมีจิตใจในลักษณะนี้ได้. กิจกรรมนี้ควรจะมีความเป็นเชิงเทคนิคมากกว่านี้สิ แต่พอเริ่มเขียนกลับไปในทางที่ผิด พูดอะไรก็ไม่มีเหตุผล นิสัยของตัวเองนี่ช่างแก้ไม่ได้จริงๆ. คิดดูแล้ว สิ่งที่ทำให้ฉันอยากเข้าร่วมกิจกรรมนี้ก็มีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ “เล่าเรื่องราวของคุณออกมา” นานมาแล้ว ฉันเคยดูรายการสัมภาษณ์ของเหยียนชีทางช่อง Phoenix TV โดยในรายการนั้น เหยียนชีเล่าเรื่องราวหนึ่งไว้ นั่นก็คือ หน่วย CIA ของสหรัฐฯ จับผู้ก่อการร้ายได้ พวกเขาพยายามใช้วิธีต่างๆ มากมายเพื่อให้ผู้ก่อการร้ายสารภาพ แต่ก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งมีนักข่าวหญิงคนหนึ่งเสนอให้เธอลองดู ดังนั้นเธอจึงเข้าไปในคุกเพื่อสัมภาษณ์ผู้ก่อการร้ายคนนั้น และผลก็คือ ผู้ก่อการร้ายก็ยอมสารภาพทุกอย่างในที่สุด เย่ชีพูดติดตลกว่า ในอนาคตเราไม่จำเป็นต้องใช้วิธีทรมานผู้คนอีกต่อไปแล้ว แค่ให้เฉินลู่อวี่เข้าไปคุยด้วยก็รู้ทุกอย่างแล้ว. เล่าเรื่องของคุณสิ ทุกคนล้วนมีใจที่อยากถูกสัมภาษณ์กันทั้งนั้นแหละ. วันนี้ได้เห็นประโยคนี้อีกครั้ง ก็อดขำไม่ได้เลย มันเป็นมุกตลกจากหลายปีก่อน ที่ยังจดจำได้อย่างชัดเจน เล่าเรื่องของคุณสิ ก็อดไม่ได้จริงๆ.