Thread Content
เหตุเพลิงไหม้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กศิลปะ ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของศูนย์พัฒนาวิทยุโทรทัศน์มณฑลเจียงซี 1. รายละเอียดของเหตุการณ์ เมื่อเวลาประมาณ 21.00 น. ของวันที่ 4 มิถุนายน ปี 2001 เด็กๆ ในชั้นเรียนปีที่ 6 ของสถานรับเลี้ยงเด็กศิลปะนี้กำลังนอนหลับอยู่ เมื่อเวลาประมาณ 21:10 น. ครูใหญ่ของชั้นเรียนที่ 6 คือ ยาง ฮุยเจิน (ผู้หญิง อายุ 26 ปี) ได้จุดยากันยุงจำนวน 3 แท่ง (เป็นยากันยุงยี่ห้อ “เซียหลิง” ซึ่งผลิตโดยโรงงานผลิตสินค้าอุปโภคบริโภควังเจียจิง ในเมืองจูเจี้ย มณฑลเจ้อเจียง) โดยวางยากันยุงเหล่านั้นไว้บนพื้นในทางเดินทั้ง 3 ด้าน ซึ่งอยู่ระหว่างเตียงต่างๆ เวลาประมาณ 22:10 น. หยาง ฮุ่ยเจินขึ้นไปนอนที่หอพักครูชั้น 3 ก่อนจะออกไป เธอบอกกับผู้ดูแลในคืนนั้น คือ วู่ จื่ออิง (ผู้หญิง อายุ 25 ปี) ว่า “ฉันจุดยากันยุงไว้แล้ว ขอให้ระวังด้วยนะ” เมื่อเวลาประมาณ 23:10 น. หนิ่ว ยงเฉิน ผู้อำนวยการด้านการดูแลเด็กในโรงเรียนอนุบาล (เพศหญิง อายุ 53 ปี ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบในคืนนั้น) พร้อมด้วยแพทย์ประจำโรงเรียนที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ คือ เจว่ หยุนหยุน (เพศหญิง อายุ 56 ปี) ได้เข้าไปตรวจสอบห้องเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 และพบว่ามีการจุดยากันยุงอยู่ในห้องนั้น ตอนนั้น หนี้ยงเฉินถามเจว่ยหยุนหยุนว่า “การจุดยากันยุงมีผลกระทบต่อเด็กเล็กอย่างไร?” เขาตอบว่า “มีผลต่อระบบทางเดินหายใจของเด็กเล็ก” ”หนีจึงขอให้อู๋จื่ออิงเปิดหน้าต่างห้องนอน เพื่อให้อากาศถ่ายเทได้ดี อู๋จื่อหยิงตอบว่า “หน้าต่างเปิดอยู่แล้วค่ะ.” ”จากนั้น นี้และเจว่ก็ออกไปด้วยกัน ประมาณเวลา 23:30 น. พี่เลี้ยงของชั้นเรียนหมายเลข 6 คือ คุณอู๋ จื่ออิง ได้ออกจากห้องนอนของเด็กๆ เพื่อไปอาบน้ำและซักผ้าในห้องน้ำ จากนั้นก็ไปที่ห้องกิจกรรมเพื่อติดหมายเลขผ้าขนหนูให้เด็กๆ โดยไม่กลับมาตรวจดูห้องนอนเป็นเวลาประมาณ 45 นาที เมื่อเวลาประมาณ 0.15 น. ของวันที่ 5 หู่จื้ออิงได้ยินเสียง “ปัง” ดังมาจากห้องนอน จึงรีบเข้าไปในห้องนอนของเด็กๆ และพบว่าผ้าห่มของกงจุนเจี๋ยที่นอนบนเตียงหมายเลข 16 และหมอนบนเตียงของหลัวเหวินคังที่นอนบนเตียงหมายเลข 14 กำลังลุกเป็นไฟ หู่จื้ออิงจึงรีบอุ้มกงจุนเจี๋ยออกมาจากห้องนอน แล้ววิ่งไปขอความช่วยเหลือที่หน้าห้องเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากนั้นก็ช่วยเหลือเด็กอีก 3 คนออกมาจากห้องนอนดังกล่าวด้วย ในขณะนั้น ไฟในห้องนอนก็ลุกโชนขึ้นมาก จากนั้นเจ้าหน้าที่จากสถานีวิทยุโทรทัศน์และเจ้าหน้าที่จากโรงเรียนอนุบาลก็รีบมาช่วย โดยใช้ถังน้ำในห้องน้ำเพื่อตักน้ำมาดับไฟ พร้อมทั้งใช้ถังดับเพลิงที่อยู่ภายในห้องเพื่อฉีดน้ำดับไฟด้วย เหตุเพลิงไหม้ทำให้เด็กอายุ 3–4 ปีจำนวน 13 คนเสียชีวิต (โดยมีเด็กผู้ชาย 7 คน และเด็กผู้หญิง 6 คน) ส่วนอีก 1 คนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ; เครื่องปรับอากาศแบบติดผนังจำนวน 2 เครื่อง และเตียงนอนสำหรับเด็กจำนวน 29 เตียง รวมถึงของใช้ในห้องนอน ถูกเผาไหม้ พื้นที่ที่ได้รับความเสียหายมีขนาด 43.2 ตารางเมตร ความเสียหายทางทรัพย์สินโดยตรงอยู่ที่ 13,463 หยวน สอง การวิเคราะห์สาเหตุของอุบัติเหตุ (1) สาเหตุของเพลิงไหม้คือการที่มีคนจุดธูปไล่ยุงไว้ที่ทางเดินข้างเตียงหมายเลข 16 ในชั้นเรียนที่ 6 ซึ่งทำให้ผ้าห่มที่วางอยู่บนโครงเตียงเกิดไฟลุกไหม้ขึ้นมา (2) ระบบการจัดการด้านความปลอดภัยจากอัคคีภัยในสวนแห่งนี้ยังไม่สมบูรณ์ ไม่มีแผนรับมือเมื่อเกิดเหตุไฟไหม้ ไม่มีระบบการฝึกอบรมพนักงาน และยังไม่มีการกำหนดผู้รับผิดชอบด้านความปลอดภัยจากอัคคีภัยในแต่ละแผนกอีกด้วย (3) ครูและพนักงานดูแลเด็กบางส่วนยังไม่ได้รับการฝึกอบรมก่อนเข้าปฏิบัติหน้าที่ จึงขาดความรู้ด้านความปลอดภัยจากอัคคีภัยและทักษะในการดับเพลิงและช่วยเหลือตนเอง สาม ผลการดำเนินการต่อเหตุเพลิงไหม้ ครูประจำชั้นปีที่ 6 พนักงานดูแลเด็กในชั้นปีที่ 6 และหัวหน้าฝ่ายการศึกษาของโรงเรียนอนุบาล มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำผิดฐานละเลยหน้าที่อย่างร้ายแรง ส่วนผู้อำนวยการศูนย์วิทยุโทรทัศน์ประจำจังหวัด ซึ่งก็คือผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลด้วย และตัวแทนขององค์กร มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำผิดฐานละเลยหน้าที่ หลังจากได้รับอนุมัติจากอัยการเมืองนานชาง ก็มีการดำเนินคดีทางกฎหมายต่อไป การเรียนรู้จากอุบัติเหตุของคนอื่นราวกับเป็นอุบัติเหตุของตัวเอง* คือวิธีที่คุ้มค่าที่สุด
อ๊ะ แล้วจะจุดไฟให้ของบนเตียงได้ยังไง ในเมื่อวางไว้บนพื้นล่ะ? จะเข้าใจยังไงดี? เถ้าถ่านลอยขึ้นไปเหรอ?
เหตุไฟไหม้เกิดจากการที่ใบกระท่อมที่ถูกจุดไว้ข้างเตียงหมายเลข 16 ในชั้นเรียนที่ 6 ลุกลามไปยังผ้าห่มที่วางอยู่บนโครงเตียง
สามารถดูวิดีโอการรณรงค์ด้านความปลอดภัยจากไฟไหม้ของมณฑลเจียงซูในปีนี้ที่ผมโพสต์ไว้ในหัวข้อนี้ได้ ในวิดีโอนั้นมีฉากที่เด็กเตะผ้าห่มด้วย.
ความปลอดภัยไม่ใช่เรื่องเล็ก ต้องให้ความสำคัญตลอดเวลา